جوئل و اتان کوئن دو کارگردان دوست داشتنی هستند، اما منتقدان آثار آنها را چگونه رتبه بندی می کنند؟ به گزارش متاکریتیک، بهترین فیلم های برادران در اینجا آمده است.
جوئل و اتان کوئن – که برای اکثر طرفداران سینما به سادگی به عنوان «برادران کوئن» شناخته می‌شوند – تیمی از کارگردانان هستند که امروزه در صنعت فیلم بزرگ‌تر، همتایان بسیار کمی دارند. منتقدان و طرفداران برخی از بهترین آثار آنها را جزو معروف‌ترین فیلم‌های کالتی می‌دانند که تا به حال ساخته شده‌اند، و مهارت آنها در دیالوگ‌های جذاب و غیرمعمول به فیلم‌هایشان کیفیتی کاملاً نویسندگی می‌دهد که منتقدان اغلب آن را تحسین می‌کنند.
مطالب مرتبط: 10 فیلم برتر کوئنتین تارانتینو (به نقل از متاکریتیک)
اما منتقدان کدام یک از فیلم‌هایشان را بهترین‌ها می‌دانند؟ با توجه به سایت بررسی تجمع متاکریتیک برخی از بهترین آثار کوئن‌ها برندگان اصلی اسکار هستند و جایگاهی افسانه‌ای در میان طرفداران فیلم دارند، در حالی که برخی دیگر علی‌رغم تحسین‌های زیادی که در اکران دریافت کردند، هنوز کاملاً دست کم گرفته می‌شوند. در هر صورت، برای هر طرفدار یک فیلم برادران کوئن وجود دارد.
سلام، سزار! (2016) - 72
یک فیلم کمدی دوره اسکروبال با مضامین فراسینماتیکی، سلام، سزار! مطمئناً فیلمی نیست که با وجود طنز ساده اش مطابق با سلیقه همه باشد. اما به نظر می رسد منتقدان موافق هستند که این یکی از بزرگترین دستاوردهای کوئن ها تا به امروز است، زیرا مضامین مذهبی و سیاسی را در کنار نوستالژی کلاسیک هالیوود در خود جای داده است.
پس از آزمایش‌ها و مصیبت‌های ادی مانیکس، تعمیرکار استودیوی واقعی، در حالی که او به آینده‌اش در کاری که به نظر می‌رسد یک کسب‌وکار بیمار است فکر می‌کند، داستان منعکس کننده نگرانی‌های زیادی بود که بسیاری از طرفداران فیلم در آن زمان نسبت به این صنعت احساس می‌کردند. گروه بازیگران خیره‌کننده همبازی‌ها نیز به‌طور مقاومت‌ناپذیری سرمست‌کننده هستند، با همکاران قدیمی مانند جورج کلونی که با چهره‌های جدیدتری مانند آلدن ارنریچ و چانینگ تیتوم متحد می‌شوند.
مردی که آنجا نبود (2001) - 73
از بین تمام فیلم‌های نئو نوآر کوئن، مردی که آنجا نبود از نظر بسیاری از منتقدان حتی بالاتر از نمادین ترین فیلم های آنها قرار دارد. داستان یک آرایشگر مهجور - و فرود او در هرج و مرج که اغلب در داستان های این دو به جنایتکاران می رسد - غیرقابل انکار منحصر به فرد است.
این فیلم که به رنگ سیاه و سفید گرفته شده و تعداد زیادی از بازیگران بزرگ در نقش‌های فرعی، از جیمز گاندولفینی گرفته تا اسکارلت جوهانسون، نقش‌آفرینی می‌کند، واقعاً به بازی اصلی بیلی باب تورنتون وابسته است. مونولوگ درونی یکنواخت او به زیبایی قدرت نادیده گرفته شده توانایی های نویسندگی این دو را نشان می دهد.
بازی تاج و تخت خالسی و خال دروگو
تصنیف باستر اسکراگز (2018) - 79
برادران کوئن اولین بار در نتفلیکس با این فیلم گلچینی از تصاویری از غرب قدیم شروع به کار کردند، که گروه بازیگران بسیار تاثیرگذاری را در هر داستان جداگانه و همچنین حس طنز تاریک این دو را به همراه داشت.
تصنیف باستر اسکروگز عواطف کوئن ها به موسیقی محلی و داستان سرایی عامیانه را با تمایل آنها به درام احساسی و کمدی غیر متعارف ترکیب کرد. همه اینها کمک کرد تا آن را به یکی از پربازدیدترین فیلم‌های نتفلیکس تبدیل کنیم و چندین نامزدی اسکار از جمله چهارمین جایزه بهترین فیلمنامه اقتباسی را برای کوئنز به دست آورد.
True Grit (2010) - 80
یک وسترن بسیار ساده تر، سنگ واقعی دومین اقتباس سینمایی از رمانی به همین نام از نویسنده چارلز پورتیس است. این فیلم دوباره کوئن ها را با همکار مورد علاقه طرفداران جف بریجز در نقشی که در اصل توسط جان وین معروف شد، متحد کرد، که تنها برنده اسکار خود را برای بازی در نقش قانون گریزل در مرکز داستان، خروس کاگبرن، دریافت کرد.
Bridges بیش از آن به این مناسبت رسید و پس از برنده شدن این جایزه در سال قبل برای بازی، خود نامزد بهترین بازیگر مرد شد. دل دیوانه . اما هالی استاینفلد تازه وارد در آن زمان، که برای اجرای خود نیز نامزد شده بود، واقعاً نمایش را دزدید. این برای اولین فیلم بلند او در مقابل ستارگانی مانند بریجز، مت دیمون و جاش برولین، شاهکار کوچکی نبود.
Bridge of Spies (2015) - 81
برادران کوئن مطمئناً فیلم‌های تحسین‌شده زیادی به نام خود دارند - اما کارگردانی همه آنها را بر عهده نداشتند. این دو به دلیل مهارت فیلمنامه نویسی نیز شناخته شده اند. آنها با کارگردان مشهور استیون اسپیلبرگ همکاری کردند پل جاسوسان ، داستان واقعی پیرامون مذاکره برای بازگرداندن خلبان آمریکایی فرانسیس گری پاورز به ایالات متحده پس از سرنگونی هواپیمای جاسوسی آنها بر فراز اتحاد جماهیر شوروی در اوج جنگ سرد.
مطالب مرتبط: 10 فیلم برتر به کارگردانی استیون اسپیلبرگ (به نقل از متاکریتیک)
پل جاسوسان فیلمنامه نیز به نویسنده مت چارمن نسبت داده می شود که کوئن ها در کنار او نامزد اسکار بهترین فیلمنامه اصلی شدند. سبک اسپیلبرگ در نهایت چیزی است که می درخشد، اما حس شوخ طبعی کوئن ها به طور قابل توجهی در فیلم نفوذ می کند، حتی اگر در مقایسه با بازی معمول آنها نسبتاً صاف باشد.
Blood Simple (1985) - 83
اولین فیلم بلند کوئنز با سرعتی به زمین زد که کمتر فیلمساز در تمام دوران حرفه ای خود به آن دست یافته است، چه رسد به اولین فیلمشان. همچنین این فیلمی بود که مخاطبان را با بازیگر اصلی فرانسیس مک دورماند آشنا کرد که اولین نقش پررنگ خود را در سینما بازی کرد. خون ساده .
Borderlands 2 نکته نهایی حالت vault hunter
داستانی تاریک از حرص و طمع و دوگانگی، داستان شوهر حسودی را می‌بیند که یک قاتل حرفه‌ای را استخدام می‌کند، اما در آغاز زنجیره‌ای طولانی از اشتباهات و سوء تفاهم‌ها از سوی همه کسانی که درگیر هستند، دوبار عبور می‌کند. سبک پرانرژی فیلم و زیبایی نوآر جوی آن فوراً آن را برجسته کرد و خون ساده به درستی یکی از معتبرترین آثار کوئن ها از نظر طرفداران و منتقدان باقی مانده است.
یک مرد جدی (2009) - 84
یکی دیگر از داستان های سبک تر کوئن ها که در نهایت تاثیر زیادی بر طرفداران قدیمی فیلمسازان و منتقدان گذاشت. یک مرد جدی داستان ایوب را از عهد عتیق اقتباس می کند و آن را در مینه سوتا دهه 1960 قرار می دهد. اجتناب از ستارگان بزرگ هالیوود که در آن زمان فیلم های این دو به آنها معروف شده بود، یک مرد جدی کوئن ها را از برخی جهات به اصول اولیه بازگرداند و سومین نامزدی بهترین فیلم و دومین نامزدی بهترین فیلمنامه اصلی را در اسکار به ارمغان آورد.
تفکرات فیلم در مورد ایمان و احساس گناه قطعاً از ویژگی‌های بارز نویسندگی این دو در آن مقطع بود، اما منتقدان مطمئناً آنها را با طراوت می‌دانستند. جزئیات دقیق دوره و فیلمبرداری زیبای همکار مکرر راجر دیکینز ساخته شده است یک مرد جدی یک درام با کلاس بالا در لیگی خاص.
فارگو (1996) - 85
یک داستان جنایی عجیب و غریب و منحصر به فرد، فارگو یک کمدی تاریک حول محور یک آدم ربایی و باج خواهی ضعیف می چرخد که هم با نگرش آرام شخصیت های کلاسیک برادران کوئن و هم مناظر برف گرفته در مینه سوتا و داکوتای شمالی رنگ آمیزی شده است.
مطالب مرتبط: فارگو و 9 فیلم جنایی دیگر درباره مردم عادی
مودهای جنگ ستارگان شوالیه های جمهوری قدیم
موفقیت این فیلم، کوئن‌ها را تا اولین برنده‌ی اسکارشان برای بهترین فیلم‌نامه‌ی اصلی، همراه با تندیس بهترین بازیگر زن برای فرانسیس مک‌دورمند، که رئیس پلیس مارج گاندرسون را به یک نماد سینمایی تبدیل کرد، خواهد برد. این فیلم در نهایت یک مجموعه تلویزیونی اسپین آف محبوب را تولید کرد که در همان جهان داستانی اتفاق می افتاد. طرفداران به سادگی از این دنیای عجیب و غریب سیر نمی شوند و فارگو همچنان یکی از قابل نقل‌ترین فیلم‌های کوئن است و منتقدان کاملاً موافق هستند که یکی از بهترین آثار این دو نفر است.
هیچ کشوری برای پیرمردها (2007) - 91
شاید یکی از اصلی‌ترین فیلم‌های حرفه‌ای کوئن‌ها - که هنوز هم لحن خاص آنها را به خطر نمی‌اندازد - کشوری برای پیرمردها نیست یکی از خشن ترین فیلم های برادران است. این فیلم چنان مورد توجه تماشاگران قرار گرفت که به فیلمی تبدیل شد که در نهایت اولین برنده‌های بهترین فیلم و بهترین کارگردانی را برای این دو نفر در اسکار به ارمغان آورد.
داستان جنایی خونین که از رمان کورمک مک کارتی به همین نام اقتباس شده است، حول یک کیسه پول نقد می چرخد که توسط رهگذر فرصت طلب جاش برولین به سرقت رفته است، در حالی که خاویر باردم در قالب برنده اسکار به عنوان قاتل پشیمان فرستاده شده تا آن را پس بگیرد. این فیلم علاقه به وسترن های معاصر را دوباره تقویت کرد و منتقدان آن را به درستی به رسمیت شناختند.
Inside Llewyn Davis (2013) - 93
با تمرکز بر موسیقی فولکلور آمریکایی در اوایل دهه 1960، درون لوین دیویس خواننده لقب‌آمیز را از طریق یک سری آزمایش‌ها و مصیبت‌های معمولی کوئنش دنبال می‌کند که تعهد آنها به هنرشان را آزمایش می‌کند. با اجراهای خیره کننده از کل گروه و موسیقی به یاد ماندنی که به کاهش مبارزات خلاقانه شخصیت های اصلی کمک می کند، جای تعجب نیست که چرا منتقدان این فیلم را تا این اندازه رتبه بندی کردند.
روی سطح، درون لوین دیویس یکی از کم‌تحریک‌کننده‌ترین داستان‌های کوئن‌ها است، با خشونت نسبتاً کم یا اصلاً بدون خشونت و حتی کمتر از برخی از محبوب‌ترین کمدی‌های کمدی آنها مانند لبوفسکی بزرگ . با این حال، این فیلم به لطف اجراهای موسیقی دلخراش و فیلمبرداری نامزد اسکار برونو دلبونل، تأثیر عاطفی عظیمی از خود بر جای می‌گذارد، و به مخاطب اجازه می‌دهد تا در تمام سبک‌های آن دوره غوطه‌ور شود.
بعدی: 10 فیلم برتر به کارگردانی ریدلی اسکات (به نقل از متاکریتیک)