بو برنهام زمانی را که خلق کرد تعریف کرد داخل . این فیلم کمدی کاملاً سردرگمی، سرخوردگی و خستگی جمعی جهان را در میان قرنطینه‌های همه‌گیر جهانی در بر می‌گیرد و چرخشی عجیب و غریب به وحشت وجودی جاری در سال 2020 می‌آورد.
یک سال پس از انتشار داخل ، بو با یک ویژه جدید باز می گردد که طرفداران را حتی عمیق تر به دنیای اتاقش می آورد. بخشی از پشت صحنه، بخشی جدید و کاملاً خنده دار است. مثل همیشه، بو در فیلم‌های کمدی ویژه‌اش از پوچی و گنگ استقبال می‌کند، اما خروجی های داخلی همچنین یک جنبه شخصی تر از کمدین را نشان می دهد. در سرتاسر ویژه، بینندگان او را می‌بینند که در روند کارش مبارزه می‌کند و با بلاتکلیفی پروژه مبارزه می‌کند، در نتیجه مونولوگ‌هایی به‌ویژه تکان‌دهنده به وجود می‌آید که به همان اندازه خنده‌دار و جذاب هستند.
آغاز (0:00)
نمایش با بو برنهام با ظاهری جوان تر و تراشیده شروع می شود که از ما به دنیای داخل . او در یک حرکت معصومانه می‌گوید: «من هم مثل همه‌ی شما در چند هفته‌ی گذشته در داخل گیر کرده‌ام. من دارم کمی دیوانه می شوم، بنابراین فکر کردم مانند گذشته در یکی از این ویدیوها آهنگ کوچکی بسازم.'
مطالب مرتبط: 10 لحظه خنده دار عجیب در درون بو برنهام
با گذراندن آن زمان خوش بینانه، با این باور که همه گیری فقط چند هفته طول می کشد، دیدن این فیلم بسیار غم انگیز و در عین حال امیدوارکننده است. شات زیر بو برنهام را با موهای بلند و ریش نشان می دهد که معصومیت از چشمانش خالی شده است. از این مونولوگ آغازین، بو زمینه را برای تجزیه و تحلیل مداوم از کووید اولیه و تأثیر آن بر همه ما فراهم می کند.
ماه اول (4:04)
در این مرحله از نمایش، بو به مدت یک ماه مشغول ضبط مواد است. مخاطب مبارزه او را در حالی می‌بیند که او اظهار تاسف می‌کند که هنوز «هیچ چیزی که حتی تا حدودی قابل استفاده باشد» ندارد. در حالی که او با تجهیزات دوربین بازی می کند و فضای خود را برای عکس بعدی آماده می کند، بو به وضوح ناامید شده و حتی در فکر ترک کردن کامل است. تماشای مبارزه او با دانستن این موضوع بسیار طعنه آمیز است داخل به طور گسترده موفق خواهد شد.
او می‌گوید، 'من فقط امیدوارم بتوانم به زودی چیزی بنویسم یا فیلمی بنویسم که قابل استفاده باشد، یا فقط توقف کنم و پلی استیشن را بازی کنم.' این همان کاری است که بیشتر مردم در روزهای اولیه قرنطینه انجام می‌دادند، بنابراین منطقی است که بو وسوسه شود هنر خود را رها کند و به سادگی در افسردگی با بقیه جهان غرق شود. خوشبختانه او اصرار کرد.
مرطوب (11:29)
در حالی که هر دو داخل و خروجی های داخلی این مونولوگ فوق العاده نماینده دوران کووید هستند، این مونولوگ را می توان در هر استندآپ کمدی ویژه ای یافت. چیزی که آن را به ویژه درخشان می کند تحویل بو در حالی است که روی کاناپه می خوابد، یک نورافکن که روی صورتش می تابد. او در حال بازسازی یک باشگاه کمدی معمولی است، اما نور روی صورتش او را از حرکت در یک صحنه کمدی معمولی محدود می کند.
پس از اینکه او به شوخی با افرادی که آشکارا اعتراف می کنند که کمترین کلمه مورد علاقه آنها 'نم' است عصبانی می شود، با نشان دادن این که کمترین کلمه مورد علاقه او 'بی عدالتی' است، مخاطب را با یک اشتباه کلاسیک بو برنهام برخورد می کند.
پنج سال (12:20)
در یکی از بهترین آهنگ های جدید خروجی های داخلی Bo با یک پست صوتی باز می‌شود که یادآور پست‌هایی است که امروز به طور فزاینده‌ای از ۴۰ بازدید برتر پیشی گرفته‌اند. با این حال، بو استفاده از این ترانه محبوب را با صداقت رادیکال در کنار هم قرار می دهد و اعتراف می کند که پست صوتی را ترک می کند زیرا می خواهد از آن در یک آهنگ استفاده کند. او با درخواست از گیرنده برای دانلود و ارسال پست صوتی به این موضوع می افزاید و با پیشگیرانه گفتن به آنها که تماس نگیرند و از او بپرسند چگونه یک پست صوتی را دانلود کند، یک پنجره خنده دار به رابطه می دهد.
این لحظه قابلیت پیش‌بینی ذاتی روابط طولانی‌مدت را بدون اینکه شریک زندگی‌اش را به شوخی تبدیل کند، برجسته می‌کند، و پیام صوتی را به طرز شیرینی با «متشکرم» به پایان می‌رساند. دوستت دارم. خدا حافظ.'
تلاش برای خنده دار بودن (16:11)
حدود پانزده دقیقه پس از نمایش، بو در حال حاضر از اثرات گذراندن زمان زیادی به تنهایی رنج می برد. او خاطرات اجرای زنده، در مقابل مردم، روی صحنه را به یاد می‌آورد که به زیبایی احساس بسیاری از مردم در اوج قرنطینه‌های ناشی از کووید را نشان می‌دهد، زمانی که شروع به فراموش کردن زمان گذراندن با دیگران کردند.
او همچنین در اعتراف به اینکه چقدر ناخوشایند است فیلمبرداری این فیلم به تنهایی در خانه‌اش، جایی که او نمی‌تواند از صدای خنده و تشویق برای سنجش میزان موفقیت جوک‌هایش استفاده کند، لحظه‌ای متا آسیب‌پذیری به مخاطب می‌دهد. به شیوه واقعی بو برنهام، او سپس به پوچی روی می‌آورد و به سادگی در آینه چهره‌ها و صداهای خنده‌دار می‌سازد تا خنده‌های اتاق را بیابد. آمیزه ای از واقع گرایی و پوچی که در اینجا نمونه آن است، چیزی است که باعث می شود داخل یکی از بهترین کمدی های ویژه در نتفلیکس.
YouTube Kid (22:39)
در اینجا، بو به شروع کار خود می پردازد، و نگاهی صادقانه به مطالب قدیمی خود و رشد خود به عنوان یک هنرمند دارد. او اعتراف می‌کند که برخی از مطالب قدیمی‌اش را خجالت‌آور می‌بیند، و به وضوح سعی می‌کند هیجان‌انگیز باشد و سر و صدای روزهای اولیه YouTube را کاهش دهد.
مطالب مرتبط: 10 سریال کمدی کوتاه مدت دهه 2010 که به نقل از IMDb مستحق ماندن طولانی تر بودند
در لحظه‌ای عمیق، بو با آسیب‌پذیری شناخت افکار و تجربیات دوران کودکی‌اش توسط مخاطبان جهانی دست و پنجه نرم می‌کند، در حالی که می‌داند بدون آن ویدیوهای اولیه یوتیوب به موفقیت امروزی دست نخواهد یافت. او نگاهی انتقادی به تجربه هزاره می‌آورد و راه‌هایی را که نسلش از واقعیت‌های زندگی آنلاین محافظت نمی‌شد، به چالش می‌کشد.
عصر کریستال تیره مقاومت فصل 2
اکنون (27:09)
در نیمه راه نمایش، بو با یک بحران وجودی مواجه می شود که دوران قرنطینه را تعریف می کند: زندگی در لحظه حال بسیار سخت است. با تبدیل شدن رویدادهای بی‌سابقه به اتفاقات روزمره، یک آرزوی جمعی برای فرار از اکنون و رفتن به آینده وجود داشت، جایی که همه چیز درست می‌شد.
او این کار را با یک آگهی پاپ آپ تکمیل می کند که روی آن نوشته شده است: 'این دهه آگاهی از سلامت روان در Khol's است!' منعکس کننده هجوم توخالی شرکت های بزرگی است که از بحران های بهداشت روان انبوه به عنوان وسیله ای برای کسب سود استفاده می کنند.
پهپاد (30:37)
در این بخش، بو دوباره با ناامیدی از روند دشوار خلقت به مخاطب سلام می کند داخل. این بیماری همه گیر ماه ها بود که بیداد کرده بود و بیشتر مردم احساس می کردند که به سادگی هرگز پایان نخواهد یافت. بو کار خود در این پروژه را با بیماری همه گیر در حال انجام یکی می داند و احساس می کند که هرگز نمی تواند نمایش را به پایان برساند. او این را با قدردانی از پروژه متعادل می کند، که به او احساس هدف در زمانی بدون جهت می دهد.
مطالب مرتبط: 10 برنامه تلویزیونی کمدی با بهترین ارزش بازبینی
مونولوگ با فیلمی از بو در حال پرواز یک پهپاد در اطراف اتاقش تطبیق داده می شود که نشان دهنده جدایی عاطفی از آنچه او می گوید است. در این روز به خصوص سخت، بو به آخرین ذره امیدش می‌چسبد و استدلال می‌کند که «اگر این را تماشا می‌کنی، به این معنی است که من تمام کردم. پس این واقعاً خیلی خوب است. یا به این معنی است که آنها جسد من را پیدا کردند و این فیلم فقط با بدن من بود.
گذشت زمان (45:12)
از بسیاری جهات، خروجی های داخلی سفر احساسی همه را در سال 2020 فهرست می کند. این مونولوگ بیش از آنچه گفته شده ناگفته است، با تنها دیالوگ واقعی، 'پس، اوم، فقط کمی به روز رسانی.' اوه... زمان هنوز در حال گذر است. این خط ساده موضوع کلی آن روزهای اولیه قرنطینه را خلاصه می کند: درماندگی. به سادگی هیچ راه حلی برای همه گیری وجود نداشت و زمان به طرز طاقت فرسایی طولانی بود.
بو این خط را در آینه می‌گوید و به زمین نگاه می‌کند، با مانیتوری که نحوه تنظیم عکس را نشان می‌دهد. برای تماشاگران، حداقل سه بو برنهام روی پرده قابل مشاهده است، که نمادی از فقدان هویت و یک حالت تجزیه‌کننده است که به نوعی به اصل احساس در گذر از سال 2020 می‌رسد.
توقف (51:55)
بو آشکارا با تمام کردن مشکل داشت داخل ، اما در اینجا او لحظه ای را نشان می دهد که در آن واقعاً تسلیم شده است. او با جدیت به مخاطب می گوید که چندین پایان بالقوه را نوشته و فیلمبرداری کرده است، اما احساس نمی کند که پروژه را تمام کرده است. او می‌گوید: «احساس می‌کنم که منتظر یک ایده بزرگ هستم که همه آن را به هم گره بزند و آن را معنا کند و مرا راضی کند. اما فکر نمی‌کنم این اتفاق بیفتد، و هر چه بیشتر منتظرش می‌مانم، احساس بدتر شدن و نگاهم بیشتر می‌شود.
بو بین پروژه اشتیاق و سلامت روانی خود دویده شده است و از آنجا دور می شود (اگر فقط به طور موقت) زیرا ادامه دادن کیمیاگری پریشانی خود بسیار دردناک است.
بعدی: 10 کمدین دیگر برای طرفداران بو برنهام