سازندگان Tomorrow War از یک دیگ ذوب منحصر به فرد الهام بخش برای بیگانگان استفاده کردند. اما چه جزئیاتی وجود دارد که طرفداران ممکن است از قلم افتاده باشند؟
در اوایل جولای 2021 در Amazon Prime منتشر شد. جنگ فردا اشاره ای دلپذیر به کلاسیک علمی تخیلی است. این سفر در زمان که به خوبی اجرا شده، با فیلم تهاجم بیگانگان، با بازی کریس پرت، با بیگانگان منحصر به فرد عجیب و غریب روبرو می شود. قبل از فرستادن شخصیت پرت، دن فارستر، به آینده، هیچ اشاره ای به این وجود ندارد. حتی در آن زمان، کارگردان کریس مک‌کی از چند تکنیک شبیه هیچکاک برای ایجاد تعلیق قبل از اولین نگاه واقعی به موجودات فضایی استفاده می‌کند. تعلیق، همراه با انتظار کامل چهل و پنج دقیقه پس از فیلم قبل از دیدن ظاهر بیگانگان، تأثیر بسیار بیشتری به این موجودات سوختی کابوس می بخشد.
مربوط: 10 بهترین فیلم مانند جنگ فردا
بیگانگان به دلیل میخ های مرگباری که از شاخک هایشان شلیک می کنند Whitespikes نامیده می شوند. جزئیات آنها به خوبی با طرح داستان ترکیب شده‌اند و با چنین داستانی سریع، به راحتی می‌توان برخی از چیزهایی را که فیلم در مورد Whitespikes برجسته کرده بود، از دست داد.
آنها می توانند سر خوردن
در حالی که در تلاش برای بازیابی یک وایت اسپایک زن در گوشه ای هستند، فورستر و دختر آینده اش موری توسط انبوهی از نرها قرار می گیرند. در تلاشی ناامیدانه برای محافظت از ملکه مستعمره، نرها خود را از صخره ای در هلیکوپترهایی که در نزدیکی ورودی لانه معلق هستند پرتاب می کنند. بیگانگان به جای این که مستقیماً به سمت پایین فرو روند تا بمیرند، بازوهای خود را باز کردند تا پوسته ای از پوست را نمایان کنند که هوا را جذب می کند و به آنها اجازه می دهد مانند یک سنجاب پرنده سر بخورند.
این تنها نمونه ای در فیلم است که در آن سر خوردن نمایش داده می شود. این ویژگی خاص آنها را یک قدم خطرناک تر از آنچه قبلاً توسط شخصیت ها بیان شده است، می کند. دیدن آن بسیار خسته کننده است، اما پلک بزنید و آن را از دست می دهید.
آنها از موریانه ها الهام گرفته اند
در پلکان آزمایشگاه، زمانی که وایت اسپایک ها برای اولین بار آشکار می شوند، آنها را موجوداتی سفید رنگ و تقریباً به شدت نیمه شفاف با بدن پیازی نشان می دهند. به گفته SY FY.com ، سازندگان فیلم فقط از گرگ ها و حیوانات بارکش برای الهام استفاده نکردند، بلکه از موریانه ها و انواع دیگر حشرات نیز استفاده کردند.
ازدحام و غریزه آنها برای بقای گونه ها عمداً شبیه حشرات بود. طراحی شده برای تقلید از کلنی مورچه یا موریانه در نحوه حرکت آنها. ارتباطات آنها از کلنی های حشرات نیز الهام گرفته شده است. آنها به جای جنگیدن با یکدیگر برای غذا، با هم کار می کنند تا بقای گونه را تضمین کنند.
فوق العاده بادوام
بلافاصله مشخص می شود که مانند همه ترسناک ترین موجودات فضایی، وایت اسپایک ها به سختی کشته می شوند. بوت کمپ مختصری که دن فارستر قبل از اعزام به آینده تجربه می کند، تنها در ناحیه گردن و گلو آسیب پذیر است. نقاط آسیب پذیر بیگانه چند بار دیگر از طریق فیلم در گرماگرم نبرد مطرح می شود. بسیاری از جزئیات کنار گذاشته شد تا حس تعلیق ایجاد شود زیرا مخاطب هر کدام را برای خود کشف کرد. جزئیاتی که شخصیت های فیلم قبل از پرتاب شدن به جنگ از دانستن آنها قدردانی می کردند.
اتفاقی که برای کیین افتاد می تواند منتظر همسرش باشد
یکی از جزئیاتی که آنها به آن اشاره نمی کنند، بخش های بسیار سخت روی سر و پشت آنها است که نه تنها به سختی نفوذ می کنند، بلکه کاملاً ضد گلوله هستند. در نقطه‌ای از فیلم، وقتی چارلی سعی می‌کند یک کلیپ کامل را در آن خالی کند، یک Whitespite برای محافظت از خود پشت می‌کند. گلوله ها بی ضرر منعکس می شوند. آنها همچنین از صفحات سر بسیار سخت خود به عنوان یک قوچ برای ضربه زدن به چندین هاموی نظامی استفاده می کنند.
غریزه رانده
در اصل، موری آینده بیان می کند که آنها باید بسیار باهوش باشند تا بدون حضور در رادار به زمین برسند. در تضاد مستقیم با بیانیه، Whitespikes تنها با هوش غریزی عمل می کند. نرها به شدت از ماده های کمیاب محافظت می کنند، زیرا به ادامه بقای گونه خود علاقه مند هستند. آنها می توانند بوی خون را در یک مایل دورتر حس کنند و بلافاصله جذب آن می شوند، مانند مورچه هایی که به پیک نیک می روند. بهترین فیلم های بیگانه همیشه مستقیما از طبیعت الهام می گیرند.
سنبله های سفید همیشه گرسنه هستند. آنها مانند طاعون ملخ در سراسر سیاره ازدحام می کنند. به دنبال تسخیر نیست، بلکه به دنبال تغذیه است. غریزه آنها برای زنده ماندن تنها چیزی است که گونه ها را هدایت می کند، تعداد زیاد آنها ترفندی برای شکست دادن شانس است. خوشبختانه، انگیزه انسان برای زنده ماندن همیشه کمی قوی تر بوده است.
سرما آنها را به خواب زمستانی می فرستد
وقتی فارستر به خانه می آید احساس می کند شکست خورده است زیرا نمی تواند سم را به آینده بازگرداند و موری آینده را نجات دهد. دن پس از صحبت با همسرش متوجه می شود که سال اشتباهی را دنبال می کنند. دن با تحقیق در مورد پنجه‌ای که دوریان به او داده بود، به دانش‌آموزش که به آتشفشان‌ها علاقه داشت، هدایت می‌شود. آنها متوجه می شوند که بیگانگان هزاران سال است که روی زمین بوده اند و در یخ مدفون شده اند.
بیگانگان در غلاف های برودتی بودند که کشتی آنها در تاندرای یخ زده روسیه سقوط کرد و آنها را از سقوط بی خبر نگه داشت. سرما آنها را در خواب زمستانی نگه می داشت، حتی زمانی که کرایو غلاف ها از کار افتادند تا اینکه گرمایش جهانی دوباره آنها را زنده کرد. وایت اسپایک ها با فرستادن به چنین خروپف در سرما، حتی بیشتر از آنچه در ابتدا ذکر شده بود شبیه حشرات هستند.
آتش آنها را مهار می کند
در حالی که شخصیت‌ها هرگز چیزی در مورد مؤثر بودن آتش در برابر وایت اسپایک‌ها نمی‌گویند، اما مرتباً از آن به عنوان ابزاری برای پرت کردن و منحرف کردن آنها استفاده می‌کنند. زمانی که دن و موری مشغول جمع آوری ملکه بودند، سربازان از آتش برای دفع نرهای وارده استفاده کردند که از این سم نمرده بودند.
بمب ها و انفجارهای آتشین ناشی از آن نیز به عنوان روشی برای از بین بردن حجم انبوه بیگانگان پس از غلبه بر میامی استفاده شد. این ابزار سختی است اما برای به تأخیر انداختن ازدحام قریب الوقوع کافی بود زیرا بیگانگان به همان اندازه موجودات ارگانیک در معرض آتش هستند.
مردان و زنان متفاوت است
اکثر حیوانات روی زمین تفاوت قابل تشخیصی بین نر و ماده یک گونه دارند. در مورد Whitespikes هم همینطور است. موری اشاره می‌کند که ماده مقاوم‌تر است و کمتر به سمی که تولید کرده است حساس است. همچنین شکم قرمز واضحی در ماده وجود دارد که نرها آن را ندارند.
تفاوت های ظریف دیگری نیز وجود داشت. ماده‌ها در حالی که به وضوح بزرگ‌تر بودند، صفحات استخوانی بزرگ‌تری روی سر خود داشتند، همچنین شاخک‌های بلندتر و سطح هوش بالاتری داشتند. وقتی این ماده دستگیر شد، یک فرمون در عرق خود منتشر کرد که احتمالاً نرها را از کیلومترها دورتر به سمت او هدایت می کرد، هزاران نفر از آنها پایگاه را در وسط اقیانوس ازدحام کردند تا او را آزاد کنند. این فیلم هیچ‌وقت بیان نمی‌کند که چه چیزی آنها را برای او به ارمغان می‌آورد، اما دلیل دیگری برای استفاده از زمان ارزشمند صفحه نمایش وجود نداشت که به این واقعیت دلبخواهانه اشاره کند، مانند بوی عجیب عرق او.
تولید مثل با سرعت هشدار دهنده
به گفته موری، وایت اسپایک ها در سال 2048 در روسیه ظاهر شدند. فقط چند سال بعد تمام سیاره کاملاً از آنها غرق شد. تبدیل شدن از یک مستعمره به شکل حیاتی غالب در یک سیاره، علیرغم مقاومت، نرخ تولید مثل شدیدی دارد. جانوران بزرگ‌تر روی زمین دوباره جمع‌آوری می‌شوند، اما علیرغم اندازه‌شان، وایت اسپایک‌ها بیشتر در امتداد خطوط حشرات پرورش می‌یابند.
هر شش روز یک بار، وایت اسپایک ها برای تولید مثل به لانه های خود عقب نشینی می کردند. موری هرگز بیان نمی‌کند که چه تعداد بیگانه در یک دسته به دنیا آمده‌اند، اگر از تخم بیرون می‌آیند یا زنده هستند، و بسیاری از جزئیات تولید مثل دیگر برای انجام آمار صحیح جمعیت مورد نیاز است. با وجود آن، واضح است که آنها باید در تعداد زیادی تکثیر شوند تا نه تنها در عرض یک هفته جایگزین کشته شدگان شوند، بلکه تعداد آنها را نیز افزایش دهند.
پسران سیاه پوست در نور ماه آبی به نظر می رسند
شباهت به Xenomorphs
در حالی که Whitespikes هم از کلنی های حشرات و هم از جان کارپنتر الهام گرفته شده بود چیز ، آنها نیز با a ایجاد شده اند به کلاسیک علمی تخیلی اشاره کنید بیگانه . هم شکل و هم قرارگیری دندان ها با فیزیولوژی Xenomorphs مطابقت دارد.
مطالب مرتبط: 10 وحشتناک ترین بیگانگان در تاریخ فیلم های علمی تخیلی
ادای احترام ظریفی به فیلمی است که ژانر علمی تخیلی را برای همیشه دگرگون کرد. در حالی که از دریچه‌های هوا عبور نمی‌کنند یا جوان‌هایشان را از داخل میزبانشان ترک نمی‌کنند، Whitespikes به امید اینکه بتوانند با میراث کلاسیک زندگی کنند، شدید و ترسناک ساخته شده‌اند.
ابزار پاکسازی پرومتئوس استایل
در عمل سوم، دن متوجه می‌شود که وایت اسپایک‌ها خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردند روی زمین بوده‌اند. هنگامی که آنها وارد سفینه فضایی یخ زده می شوند، تیم متوجه می شود که این سفینه به میل خود فرود نیامده، بلکه در عوض سقوط کرده است. آنها همچنین متوجه می‌شوند که بیگانگانی که با کشتی پرواز می‌کنند، Whitespikes نبودند، بلکه چیز دیگری بودند.
فرض بر این است که وایت اسپایکس طراحان تهاجم نبودند. به احتمال زیاد آنها سلاح هایی برای پاکسازی زمین قبل از ورود سایر گونه ها برای گرفتن منابع یا زندگی در سیاره تازه خالی بودند. این شبیه به پرومتئوس ریدلی اسکات است، یک نوآوری دیگر در کلاسیک علمی تخیلی.