تام کروز الهام‌بخش کاملی برای اجرای پاتریک بیتمن کریستین بیل بود روانی آمریکایی و حتی به دلیل ارتباط مشترک بین فیلم، پاتریک بیتمن و ماموریت غیرممکن بازیگر سریال روانی آمریکایی اقتباسی سینمایی از رمان برت ایستون الیس در سال 1991 به همین نام است. در حالی که روانی آمریکایی همیشه یک کلاسیک کالت بوده است، در سال‌های اخیر به لطف گنجینه عظیم محتوایی با ارزش میم، محبوبیت خاصی پیدا کرده است. اعتبار زیادی برای آن باید به کریستین بیل و بازی نمادین او در نقش پاتریک بیتمن برود.
پاتریک بیتمن یک بانکدار سرمایه گذاری وال استریت است که برای جوان، خوش تیپ و تناسب اندام سرمایه گذاری زیادی می کند. ساکن اوپر وست ساید به روندهای مدرن در هنر و موسیقی وسواس دارد و به خاطر اشتیاق شدیدش به کارت ویزیت پل آلن، افکار مالیخولیایی در مورد اولین ال پی ویتنی هیوستون و تمایل به مجبور شدن شهرت دارد. چند نوار ویدئویی را برگردانید . با این حال، او همچنین به خاطر یک قاتل زنجیره ای بدنام است روانی آمریکایی پایان این فیلم غیرمتعهدانه در مورد کاری است که پاتریک بیتمن در واقع در مقابل آنچه که خیال پردازی کرده بود انجام داد.
چه اتفاقی برای همسر ریک در مردگان متحرک افتاد
مطالب مرتبط: روانی آمریکایی: چه می شد اگر لئوناردو دی کاپریو نقش پاتریک بیتمن را بازی می کرد
صرف نظر از سفر پاتریک بیتمن به داخل روانی آمریکایی به لطف عملکرد کریستین بیل قابل توجه است. مطابق با روانی آمریکایی مری هارون، نویسنده و کارگردان، کریستین بیل تام کروز را در برنامه دیوید لترمن دید و مشاهده کرد که چگونه [تام کروز] فقط این صمیمیت بسیار شدید را بدون هیچ چیز پشت چشم داشتم . کریستین بیل از آن مصاحبه الهام گرفت و بازی بعدی او در نقش پاتریک بیتمن در برجسته کردن نقش حیاتی بود. روانی آمریکایی موضوع هویت در حال اجرا است.
چرا الهام تام کروز کریستین بیل برای روانی آمریکایی عالی بود؟
هویت یک موضوع کلیدی است روانی آمریکایی حتی نمونه هایی از هویت اشتباه واقعی وجود دارد، مانند پل آلن که پاتریک بیتمن را با مارکوس هالبرسترام اشتباه می گیرد. با این حال، قهرمان داستان با ' قیافه قاتل با هویت خود مبارزه می کند زیرا بیتمن آگاهانه تشخیص می دهد که همه چیز آنجا نیست. کریستین بیل از قدرت ظاهر فریبنده استفاده می کند و اجازه می دهد که نمای بیرونی بیتمن در برخی لحظات به طور نامحسوس ترک بخورد. وقتی در خشکشویی با یکی از آشنایانش برخورد می کند، در حین تعامل چهره اش دلپذیر است، اما وقتی از در می گذرد و برای نیم ثانیه به عقب نگاه می کند، به نفرت خالص تبدیل می شود. کریستین بیل روانی آمریکایی اجرا بیشتر به خاطر لحظات جنبشی به یاد می‌آید، اما همین جزئیات کوچک است که عملکرد بیل را بسیار عالی و پاتریک بیتمن روی صفحه را بسیار وحشتناک می‌کند. این دوگانگی است که توسط بیل از سوی کروز در مصاحبه لترمن شناسایی و پیشنهاد شد که باعث شد ماموریت غیرممکن بازیگر یک الهام جالب
البته هیچ چیزی وجود ندارد که نشان دهد کروز تا به حال چیزی نزدیک به مشکلات روانی شدید بیتمن را تجربه کرده است. با این حال، ارتباط شگفت انگیز و جالبی بین این دو وجود دارد که فراتر از اظهارات بیل است. در روانی آمریکایی منبع منبع، بیتمن در واقع یک بلوک آپارتمانی را با کروز به اشتراک می‌گذارد و خواستار مقایسه مستقیم بین چهره‌های داستانی و غیرتخیلی است، حتی قبل از اینکه بیل از کروز برای الهام بخشیدن به عملکرد خود استفاده کند. این رابطه پیچیده بیشتر به هم مرتبط می شود روانی آمریکایی موضوع هویت به گونه‌ای است که شاید حتی برت ایستون الیس هم نمی‌توانست آن را زمانی که پاتریک بیتمن و تام کروز را در رمان خود نه سال قبل از اقتباس فیلم، همسایه‌هایی ساخت.
لینکلن در 100 کی می میرد