استخوان ها و همه به کارگردانی لوکا گوادانینو بر اساس فیلمنامه ای از دیوید کاجگانیچ، چیزهای زیادی است - یک عاشقانه، یک داستان بلوغ، یک فیلم درباره تنهایی، و گاهی اوقات، یک ترسناک. دومی ضعیف ترین جنبه فیلم است و گوادانینو قبل از عقب نشینی انگشت پا را در آب های ژانر فرو می برد. اما در حالی که استخوان ها و همه برای اینکه یک فیلم ترسناک مناسب باشد بیش از حد مهار شده است، در دیگر جنبه‌های آن عمقی وجود دارد. اغلب بی حال، و به طرز شگفت انگیزی آزاردهنده، استخوان ها و همه همیشه قوی نیست، اما با عملکرد برجسته تیلور راسل تقویت شده است و در کاوش در ارتباط انسانی برتر است.
برگرفته از رمان کامیل دی آنجلیس، استخوان ها و همه داستان مارن (تیلور راسل) را روایت می‌کند، نوجوانی که شبیه هیچ‌کس دیگری نیست. او تنهاست، اما تماشاگران به سرعت متوجه می شوند که چرا: مارن یک آدمخوار است و از بدو تولد بوده است. پدرش (آندره هالند) همیشه می‌شناخت، و آنها مجبور بودند برای حفظ امنیت خود از جایی به جای دیگر نقل مکان کنند. پس از اینکه مارن 18 ساله شد، پدرش او را رها کرد و او را به حال خود رها کرد. مارن برای اولین بار به تنهایی برای اولین بار با سالی (مارک رایلنس) ملاقات می کند، که به او طناب زدن را می آموزد - چگونه و چه موقع غذا بدهد، و همچنین قربانیان را انتخاب کند تا توجهی به خودش جلب نشود. مارن بعداً ملاقات می کند لی (تیموتی شالامه) ، یک آدم خوار منزوی دیگر با مجموعه ای از مشکلات شخصی خودش. آن دو برای یافتن مادر مارن به یک سفر جاده ای می روند، در حالی که در این روند عاشق هم می شوند.
مربوط: Bones & All Ending توضیح داده شده است
استخوان ها و همه با اجرای تیلور راسل، که آرام و کم بیان است، اما پر از ظرافت و عمقی است که حکایت از تفکر فراوان دارد، ارتقا یافته است. فیلمنامه فیلم نسبتاً نازک است، اما راسل چیزهای زیادی از آن استخراج می کند. مارک رایلنس در نقش سالی با وجود قصد و نیت شخصیت، ناراحت کننده و مغناطیسی است. بازیگر به راحتی به غریبگی سالی می پردازد و صحنه های او را به شدیدترین صحنه هایی که فیلم ارائه می دهد تبدیل می کند.
فیلم ممکن است گاهی اوقات نسبتاً بی هدف به نظر برسد، به خصوص در میانه که شروع به پر پیچ و خم می کند، اما خود را در کاوش در ارتباط انسانی می بیند، و این که تنهایی - همراه با احساس حق طلبی و جنسیت گرایی - چه می تواند برای کسی که در آنجا بوده است انجام دهد. خودش برای مدت خیلی طولانی قرار نیست مردم تنها باشند، و با وجود اینکه هیچ حس اجتماعی عمیقی در میان آدمخوارها وجود ندارد، مارن با لی آرامش و عشق پیدا می کند و پیوند آنها به خاطر شخصیتی که هستند تقویت می شود. در این لحظات، داستان اوج می گیرد زیرا به دو شخصیت اجازه می دهد تا در مورد یکدیگر بیاموزند، رشد کنند و شاید متوجه شوند که تا زمانی که یکدیگر را دارند می توانند به زندگی در حاشیه جامعه ادامه دهند.
تیلور راسل و مارک رایلنس در Bones and All
در حالی که فیلم یک ترسناک واقعی نیست، عناصر داستانی و لحظاتی وجود دارد که می‌تواند کاملاً آزاردهنده باشد، ماندگار باشد و به شخصیت‌ها بچسبد و بر سفرهای احساسی آنها تأثیر بگذارد. که گفت استخوان ها و همه می‌توانست از یک محیط وحشتناک‌تر بهره ببرد، اگر فقط اتفاقات فیلم را سردتر می‌کرد تا تنش را افزایش دهد، که نسبتاً کم‌رنگ است. گوادانینو که قبلا کارگردانی کرده بود مرا با نام خود صدا کن ، به طور کامل با عمقی که به سطح شناور است درگیر نمی شود و شخصیت Chalamet در کنار عملکردش، صداقت کافی برای انجام همه چیز را ندارد.
و هنوز، استخوان ها و همه هنگامی که تمرکز آن به سمت درون و به سمت شخصیت ها می شود، قابل تماشا و جذاب می ماند. سفرهای شخصی آنها، به ویژه مارن، می تواند مست کننده و متفکرانه باشد، پر از غم و امید، زیبایی و خشم. فیلم پس از مدتی خسته‌کننده می‌شود و دوباره به تصویر کشیده می‌شود و همانطور که لایه‌هایش را باز می‌کند، انسانیت، عشق و امیدی را می‌یابد که در داستانش نهفته است.
بعدی: مصاحبه لوکا گوادانینو و تیلور راسل: استخوان ها و همه
استخوان ها و همه از چهارشنبه، 23 نوامبر در سینماهای سراسر کشور اکران شد. این فیلم 131 دقیقه است و به دلیل محتوای قوی، خونین و آزاردهنده، زبان سراسری، برخی از محتوای جنسی و برهنگی گرافیکی مختصر، رتبه R را دریافت کرده است.