Saoirse Ronan در طول دوران حرفه ای موفق خود چندین بار نامزد اسکار شده است، اما او هنوز واقعاً این جایزه معتبر را دریافت نکرده است. این بازیگر اولین بار در جو رایت به شهرت رسید کفاره در سال 2007، اگرچه کار او به عنوان یک بازیگر کودک چندین سال قبل آغاز شده بود. از آنجا، او به طور پیوسته محبوب‌تر شد و طیف گسترده‌ای از تحسین‌های منتقدان، از جمله 5 نامزدی بفتا، 4 نامزدی SAG، و یک برنده شدن گلدن گلوب در سال 2018 را به دست آورد. رونان ثابت کرده است که یکی از با استعدادترین بازیگران زن نسل خود است. چندین بار، حتی اگر اسکار هرگز به او جایزه نداده باشد.
رونان در طول دوران حرفه‌ای خود در بسیاری از فیلم‌های فوق‌العاده بازی کرده است، و این کیفیت ثابت باعث شده است که او چهار بار نامزد جایزه اسکار شده باشد - برای انواع بازی‌های کاملا متفاوت و منحصر به فرد. این هنرپیشه دائماً آثار متقاعدکننده‌ای را به مخاطبان ارائه می‌کند که مرزهای آنچه را که قبلاً از او دیده‌اند را تغییر می‌دهد و ثابت می‌کند که او به یک ژانر خاص محدود نمی‌شود. برای یک هنرپیشه معمول نیست که در اوایل کار خود به موفقیت دست یابد - و حتی به ندرت برای آنها این موفقیت را برای مدت طولانی حفظ کنند. شکی نیست که محبوبیت رونان در اسکار در آینده نیز ادامه خواهد داشت و احتمالاً روزی به پیروزی مورد انتظار منجر خواهد شد.
مطالب مرتبط: مقایسه نمرات تماشاگران و منتقدان نامزدهای اسکار 2023 Rotten Tomatoes
کفاره (2007)
کفاره نقش بلند بلند رونان بود و تماشاگران از بازی او چنان شگفت زده شدند که او نامزدی اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را دریافت کرد. کفاره به طور گسترده ای بهترین فیلم جو رایت در نظر گرفته می شود و حضور به یاد ماندنی رونان یکی از بزرگ ترین عوامل در این امر است. او نقش یک رمان نویس مشتاق به نام بریونی را بازی می کند که تفسیر نادرست از رمان اصلی فیلم باعث ایجاد مشکلات بزرگی برای شخصیت های اصلی می شود. او شخصیتی بسیار پیچیده و غیرقابل پیش‌بینی است که به رونان فرصت‌های زیادی داد تا ثابت کند که توانایی‌های بازیگری‌اش چقدر چشمگیر است - حتی در سن 12 سالگی.
علیرغم تحسین منتقدان که او برای اجرای خود دریافت کرد، نامزدی رونان همچنان در آن زمان شگفت‌انگیز بود. اما او مورد علاقه برای برنده شدن در نظر گرفته نمی شد، بنابراین این جایزه با شایستگی به تیلدا سوینتون برای کارش در مایکل کلیتون . برنده شدن اسکار در نهایت در این مرحله از زندگی حرفه ای رونان بی ربط بود - این واقعیت که او به تنهایی نامزد شده بود کافی بود تا نام او را به ستاره تبدیل کند و چندین فرصت جدید در این صنعت به او داد. رونان در چند سال بعد به کار در قطعات دوره ای ادامه داد و واضح است که او همیشه نقطه ضعفی برای این ژانر داشته است.
بروکلین (2015)
هشت سال دیگر گذشت تا رونان نامزدی اسکار بعدی خود را دریافت کند، اما او مطمئن شد که ارزش این انتظار را دارد. عملکرد او در بروکلین او در بهترین حالت خود بود و یک بلوغ و آسیب پذیری واقعی را در برابر این عاشقانه قانع کننده به ارمغان آورد. علیرغم بازی در کنار بازیگران کهنه کار بریتانیایی جیم برادبنت و جودی دنچ در این فیلم، رونان همچنان توانست به عنوان فراموش نشدنی ترین عضو بازیگران ظاهر شود. در حالی که چندین کارشناس پیش‌بینی می‌کردند که او برنده خواهد شد، او فقط اسکار را برای چرخش احساسی بری لارسون از دست داد. اتاق .
با این حال، شکایت از به رسمیت شناختن لارسون در آن سال دشوار است. او با بازی در اتاق برجسته به عنوان برجسته در حرفه خود. لازم به ذکر است که رونان تنها 21 سال داشت بروکلین - و پیروزی او او را به جوانترین برنده تاریخ در آن رده تبدیل می کرد. آکادمی اغلب برای پاداش دادن به مجریان جوان با جوایز اصلی خود مردد است، بنابراین این می تواند نقشی داشته باشد. صرف نظر از این، این یک شکست بزرگ برای حرفه او نبود زیرا او چندین سال به موفقیت خود ادامه داد.
مطالب مرتبط: هر دنباله ای که تاکنون نامزد بهترین فیلم (و کدام برنده) شده است
لیدی برد (2017)
لیدی برد داستان دختر جوانی به نام کریستین را روایت می کند که جستجوی یک دانشگاه مناسب باعث شکستگی های زیادی در زندگی شخصی او می شود. در حالی که طرح داستان از نظر ظاهری نسبتاً ساده و قابل پیش بینی است، فیلم با فیلمنامه مرتبط گرتا گرویگ و بازی اصلی رونان به خوبی تنظیم شده است. نه تنها هست لیدی برد بین بهترین اولین کارگردانی دهه 2010 ، اما همچنین دارای عملکرد ستاره سازی بود که رونان به آن نیاز داشت تا او را به یک نام آشنا تبدیل کند. نامزدی او اجتناب ناپذیر بود (و قطعاً یک پیروزی ممکن به نظر می رسید) اما اسکار بهترین بازیگر زن در نهایت به فرانسیس مک دورمند رسید.
مهارت بازیگری مک دورمند در سه بیلبورد خارج از ابینگ، میزوری غیرقابل انکار بود - اما باز هم دیدن رونان بدون پاداش برای سومین بار متوالی یک شوک بود. اجرای او متفاوت از هر چیزی بود که قبلاً برای تماشاگران ارائه کرده بود، ریشه های درام دوره ای خود را کنار گذاشت و شخصیت کمدی مرتبط تری را پذیرفت که مخاطبان واقعاً می توانستند با آن ارتباط برقرار کنند. او هنوز هم می‌توانست احساسات و عواطف خود را به شیوه‌ای قدرتمند منتقل کند، اما این اجرا بسیار سبک‌تر از آنچه قبلاً انجام می‌داد بود. لیدی برد واقعاً پروژه‌ای به نظر می‌رسید که او را به پیروزی سوق می‌دهد، اما موفقیت درام مارتین مک‌دونا در دسته‌های دیگر احتمالاً به مک دورمند برتری جزئی داد.
زنان کوچک (2019)
زنان کوچک در چندین بخش از جوایز اسکار محروم شد، اما خوشبختانه، رونان همچنان توانست نامزدی بهترین بازیگر زن را برای نوبت خود در نقش جو مارچ کسب کند. کل بازیگران غیرقابل انکار فوق‌العاده بودند (همانطور که نامزدی همکار فلورانس پیو ثابت شد)، اما رونان قلب تپنده فیلم بود و واقعاً فضایی را که گرویگ می‌خواست با اقتباس خود به تصویر بکشد، درک می‌کرد. این چهارمین نامزدی رونان در جوایز اسکار بود، اما علیرغم استعداد و فداکاری آشکار او، او هرگز مورد علاقه برای برنده شدن نبود. از همان لحظه جودی منتشر شد، کاملاً واضح بود که رنه زلوگر برای اسکار خواهد آمد.
زلوگر مسلماً در بازی تأثیرگذار بود جودی اما بسیاری احساس می‌کردند که امسال باید سالی بود که رونان به خاطر کار دائماً چشمگیرش جایزه دریافت کرد. عملکرد او در زنان کوچک می‌توانست برنده‌ای کاملا شایسته بود، اما آکادمی از اجرای درخشان‌تر و هیجان‌انگیز زلوگر استقبال کرد. جو مارچ یکی از بهترین شخصیت‌های Saoirse Ronan بود، اما او به عنوان بازیگران بزرگی به بازیگرانی مانند امی آدامز پیوست تا با وجود نامزدی‌های زیاد، برنده نشود. او در آن سال با رقابت سختی روبرو شد، اما بسیاری از تماشاگران قبول داشتند که او برنده شایسته ای بود. شکی نیست که Saoirse Ronan روزی اسکار خود را دریافت خواهد کرد، اما ممکن است برای رسیدن به این هدف، عملکرد محسوس و احساسی تری لازم باشد.
بیشتر: هر بار که امی آدامز نامزد جایزه اسکار شد (و با چه کسی باخت)