فیلم‌های Giallo در حال تجدید حیات هستند که می‌تواند به معنای دوران دیگری برای سینمای ترسناک باشد. با این روند جدید، در اینجا نگاهی به ریشه های ترسناک ایتالیایی می اندازیم.
با عرضه جیمز وان فیلم پلیسی ، بدخیم و بازسازی لوکا گوادانینو از کلاسیک داریو آرجنتو، آه می کشد ، طرفداران ترسناک مدرن در سال های اخیر در مورد تاریخچه وحشت ایتالیایی بسیار برجسته تر بحث می کنند.
در حالی که بسیاری از طرفداران تعاریف متفاوتی از 'جالو' دارند و شامل برخی از پرشورترین طرفداران ترسناک در این ژانر هستند، هیچ شکی در تاثیر آن بر روی ترسناک در طیف گسترده‌تری وجود ندارد. در واقع، فیلم‌های جالو با همه چیز از فیلم کلاسیک مهم جان کارپنتر مرتبط هستند. هالووین و ظهور slasher دهه 80 و پیوند با خود استاد تعلیق، با پیوندهایی با آلفرد هیچکاک. در واقع، وحشت همیشه از خود ساخته شده است، و بارها و بارها از استادان دیگر الهام گرفته است، با الهام گرفتن از کارپنتر از هیچکاک، و کانینگهام از کارپنتر برای ساختن خود الهام گرفته شده است. جمعه 13 ام فرانشیز و غیره با این حال، giallo فراتر از الهام گرفتن از سبک‌های ترسناک مدرن‌تر و ژانرهای فرعی خاص است. giallo از بسیاری جهات مانند خود هنر است - ظریف و متنوع است و ریشه های عمیقی در تاریخ فیلم ایتالیا دارد.
مطالب مرتبط: هر آنچه که تاکنون درباره بدخیم می دانیم
Giallo همچنین به دلیل ریشه‌های موضوعی‌اش قابل توجه است، که به انحراف، ترسناک و اروتیک شبیه آنچه نوآر در روزهای سینمای سیاه و سفید انجام می‌داد، گسترش می‌یابد. در حالی که داریو آرجنتو، ماریو باوا و لوسیو فولچی شناخته‌شده‌ترین کارگردانانی هستند که به این سبک وارد شده‌اند، جالوهای زیادی برای دوست‌داشتن وجود دارد، و دلیل بسیار خوبی هم دارد.
فیلم های Giallo توضیح داده شده: تاریخچه ترسناک ایتالیایی
اول و مهمتر از همه، اصطلاح 'جیالو' به معنای واقعی کلمه از کلمه ایتالیایی به معنای 'زرد' نشات می گیرد. دلیل این که این اصطلاح به فیلم ها داده شد، رمان های هیجان انگیزی بود که در دهه 1950 توزیع شدند و با صفحات زرد آنها مشخص شد. این رمان‌های معمایی و جنایی در دهه 1960 به ستون فقرات فیلم‌ها تبدیل شدند که از فیلم‌سازانی مانند یادداشت‌برداری می‌کردند. آلفرد هیچکاک ، که مضامین مشابهی را بررسی کرد و حتی مرزهای بیماری روانی را جابجا کرد، همانطور که در شخصیت نورمن بیتس در دهه 1960 مشاهده شد. روانی . Gialli (جمع giallo) در مورد مسائل متعدد مربوط به ضد فرهنگ دهه 1960، بیماری روانی، هویت جنسی، و همه اینها را با جنایات وحشیانه ترکیب می کند که غالباً در یک فتیش یا عنصر جنسی مشترک هستند که در آن قاتلان با دستکش سیاه زنانی را مانند آن ها تحت تعقیب قرار می دهند و به قتل می رسانند. صفحات تلخ تریلرهای جنایی
فتیش و تمایلات جنسی در فیلم‌های ژیالو فراگیر هستند، اما این از زمانی نشأت می‌گیرد که بسیاری از آنها در حال ظهور بودند. جنبش‌های سیاسی-اجتماعی دهه 1960 به‌خاطر زمان آرام‌تری برای کشف هویت شناخته می‌شوند و با این آزادی، چالش‌ها و خطرات خاصی نیز به وجود آمد. با این حال، از آنجایی که وحشت همیشه به ستون فقراتی که توسط جنبش‌های اجتماعی، سیاست و تاریخ تقویت شده است، چسبیده است، Giallo کاملاً در هم آمیخته است. از نظر سبک، فیلم‌های جالو با رنگ‌های روشن، نئون، کنتراست‌ها، نماهای کلوزآپ، خشونت خونین مشخص می‌شوند و به شیوه‌ای شیک و پی‌درپی منعکس‌کننده مجلل و زیاده‌روی دهه 1970 هستند که با ساخت هر فیلم، از فیلم باوا کار می‌کند. خونی و توری مشکی (1964) به آرجنتو قرمز پررنگ (1975) احساس می کنید که یک رمان پالپ جان می گیرد.
در مورد آینده جیالو در ترسناک مدرن نامشخص است آه می کشد برخی از حساب ها کاملاً با این سبک مطابقت ندارند. با این حال، شایستگی های هنری از فیلم های جیالو آنها همیشه در ژانری حضور دارند که توسط کارگردانان جدید و رویایی مانند جیمز وان، جردن پیل و حتی لی وانل مشخص شده است که داستان گویی غنی و سبک سینمایی منحصر به فرد را به فیلم های خود می آورند.
بعدی: پیش‌بینی فیلم جدید 2020