باب گیل، یکی از نویسندگان بازگشت به آینده، در مورد اینکه چگونه اخلاق خوب عمومی مارتی مک فلای (مایکل جی فاکس) پایان فیلم را کنترل کرد صحبت کرد. بازگشت به آینده، به کارگردانی رابرت زمکیس، داستان سفر تصادفی مارتی مک فلای به گذشته را از طریق دلوران اصلاح شده دوستش داک براون (کریستوفر لوید) روایت می کند. بازگشت به آینده به طور کلی یکی از بهترین فیلم های سفر در زمان در تمام دوران در نظر گرفته می شود، با قوانین و ایده هایش در مورد سفر در زمان که بر فرهنگ پاپ برای سال های آینده تأثیر می گذارد (حتی دریافت مرجع در Avengers: Endgame ).
در تغییری که با اکثر فیلم‌های سفر در زمان متفاوت بود، مارتی سفر به گذشته را انتخاب نمی‌کند. مارتی در نهایت از سال 1985 تا 1955 در یک تصادف کاملاً عجیب و غریب به سفر می پردازد. در حالی که مارتی نه تنها نگران چگونگی بازگشت به جدول زمانی اصلی خود است، بلکه مجبور می شود مطمئن شود که والدینش جورج (کریسپین گلاور) و لورین (لی تامپسون) با هم جمع می شوند، زیرا حضور مارتی در سال 1955 باعث شد که آنها با هم ملاقات نکنند. زمانی که در ابتدا قرار بود. پایان اصلی فیلم باعث شد مارتی به سال 1985 آینده‌نگرتر برگردد، زیرا نسخه 1955 داک براون با وسایلی که مارتی در گذشته با خود آورده بود، نگاهی اجمالی به فناوری آینده داشت. پایان بندی تغییر کرد و تمرکز بیشتری روی مارتی و خانواده اش قرار گرفت و تنها چیزی بود که در نسخه جدید 1985 تغییر می کرد.
مطالب مرتبط: بازگشت به آینده: سن داک براون در هر فیلم چقدر است
در مصاحبه ای در مدرسه فیلم پیتزا برادران روسو گیل در مورد اینکه چگونه سفر غیرارادی مارتی به گذشته برای پایان فیلم ضروری بود صحبت کرد. گیل در مورد اینکه چه تعداد از فیلم‌های سفر در زمان «داستان‌های احتیاطی» هستند صحبت کرد. کارکرد آنها نشان دادن این است که چگونه مداخله در گذشته برای تغییر آینده اشتباه است. گیل اشاره کرد که پایان اصلی فیلم دوست نداشت. گیل و زمکیس تصمیم گرفتند پایان را تغییر دهند، بنابراین خانواده مارتی تنها چیزی است که با سفر او به گذشته تغییر کرده است. گیل به این موضوع اشاره کرد که چگونه اخلاق مارتی، و عدم تمایل او به تغییر گذشته به هر طریقی که بتواند به نفع خودش باشد (غیر از اصلاح چیزهایی که در وهله اول به هم ریخته بود)، برای داستان و همدلی مخاطب با مارتی مهم بود.
همانطور که گیل اشاره می کند، مارتی داوطلبانه به گذشته نرفت. بخشی از دلیل اینکه مارتی چنین شخصیت دوست داشتنی ای دارد این است که هر تغییری که او در گذشته ایجاد کرده صرفاً برای بقای خودش ایجاد شده است. نویسندگان انتخابی آگاهانه داشتند که از دیگر برنامه‌های سفر در زمان دور شوند و انگیزه‌های مارتی تا حد امکان فداکار باشد. اگر اخلاق مارتی متفاوت بود، بازگشت به آینده احتمالاً مانند سینماروها در دهه 80 به خوبی پیش نمی رفت.
ساخت داستان دقیق گیل و زمکیس در فیلم پایانی بیشتر از آن نتیجه داد. جای تعجب نیست، با توجه به میزان تفکری که در مورد آن وجود دارد، که برخی این را استدلال می کنند بازگشت به آینده یک فیلم کامل است داستان فیلم به گونه ای ساخته شده است که به آن احساس تقریباً بی زمان می دهد. در حالی که چیزهای خاصی از بازگشت به آینده تحمل نکن با استانداردهای امروزی، مارتی هنوز به شدت قابل ربط است، و فیلم از نظر داستانی قدیمی به نظر نمی رسد. تغییر در پایان توسط طبیعت خیرخواه مارتی دیکته شد و قطعا یکی از دلایلی است که طرفداران هنوز آن را تحسین می کنند. بازگشت به آینده امروز.
بعدی: بازگشت به آینده: چرا مارتی قبلاً The DeLorean را ندیده بود (Doc’s Secret Lab)
منبع: مدرسه فیلم پیتزا برادران روسو