وقتی صحبت از تجارت فیلم می شود، رقابت با هالیوود سخت است. ایالات متحده آمریکا دارای دومین صنعت فیلم پرکار در جهان و بزرگترین صنعت فیلم از نظر درآمد و هزینه است. صنعت فیلم آمریکا در واقع به قدری عظیم است که یک کشور نمی تواند آن را مهار کند و مقدار قابل توجهی از هزینه ها برای تولیدات هالیوود از مرزهای ایالات متحده و برکه به بریتانیا سرریز شده است.
گزارش 2013 توسط THR دریافتند که 70 درصد از کل نمونه 108 فیلم آمریکایی مورد مطالعه عمدتاً در ایالات متحده فیلمبرداری شده اند. 14 درصد دیگر در کانادا فیلمبرداری شده است و در رتبه سوم بریتانیا با 11 درصد از فیلم های نمونه (شامل سریع و خشن 6 ، جاذبه زمین و تور: دنیای تاریک ) در سواحل نمایشگاهی بریتانیای کبیر شلیک شده است. این کشور چنان مقصد محبوبی برای فیلمسازان هالیوود است که سال آینده در ادامه فیلم های اکشن فیلم فاجعه را دریافت خواهد کرد. لندن سقوط کرده . منفجر کردن مکان های مهم فرهنگی با استفاده از VFX گران قیمت نسخه هالیوود از نامه عاشقانه است.
حضور همه جانبه تولیدات آمریکایی در مکان های بریتانیا به دلیل معرفی سخاوتمندانه است. طرح تخفیف مالیاتی فیلم بریتانیا در سال 2007، استودیوهای بزرگی را برای تولید برخی از بزرگترین بلاک باسترهای خاطره اخیر به کشور آورد. دیزنی به تنهایی از سال 2007 حدود 2.3 میلیارد دلار برای تولید بریتانیا خرج کرده است، الگویی که به نظر می رسد با بازگشت این محصول ادامه پیدا کند. جنگ ستارگان فرنچایز و عشق استودیو مارول به فیلمبرداری در بریتانیا.
حداقل روی کاغذ، به نظر می رسد که صنعت فیلم بریتانیا در حال رونق است. فیلمبرداران، صدابرداران، هنرمندان گریم، هنرمندان VFX و بسیاری دیگر که در این صنعت کار می‌کنند، می‌توانند وام‌های مسکن خود را بپردازند و به خانواده‌های خود غذا بدهند، که مسلماً یکی از اساسی‌ترین راه‌های سنجش سلامت یک صنعت است. اما آیا بریتانیا واقعاً می تواند به «صنعت بزرگ فیلم بریتانیا» ببالد، در حالی که بخش عمده ای از هزینه ها توسط هالیوود انجام می شود و سود باکس آفیس به استودیوهای آمریکایی بازمی گردد؟
برخی از متخصصان شک دارند که آیا بریتانیا واقعاً می تواند ادعای یک 'صنعت' فیلم را داشته باشد. به نظر کیک الاغ و مردان ایکس: درجه یک کارگردان متیو وان، نمی تواند. در مصاحبه ای برای رادیو 4 بی بی سی تجارت فیلم وان برای کسب و کاری که در آن کار می کند، کلمات تندی داشت:
در انگلستان، اکثر مردم فکر می‌کنند ساختن یک فیلم یک دستاورد است، که به نظر من دیوانه‌کننده است. اگر می‌توانستیم درباره صنعت فیلم بریتانیا صحبت کنیم، من احتمالاً منفورترین مرد در آن هستم... زیرا ما صنعت فیلم بریتانیا نداریم، و من از اینکه همه بگویند ما داریم. دیوانگی است که ما به فیلم های بریتانیایی با معافیت های مالیاتی یارانه می دهیم، اما هیچ یک از این پول را پس نمی گیریم. ما به هالیوود یارانه می دهیم. ما ارائه دهندگان خدمات هستیم ما یک صنعت نیستیم.
وان در ادامه استدلال می کند که اگر فرانسه یا ایتالیا تخفیف های مالیاتی بهتری را به هالیوود ارائه کنند، به اصطلاح صنعت فیلم بریتانیا یک شبه از بین می رود. در حالی که BFI با افتخار به خود می بالد از 1.5 میلیارد پوند (2.36 میلیارد دلار) که در سال 2014 برای تولید فیلم بریتانیا هزینه شد، اکثر این هزینه ها از استودیوهای آمریکایی بود. صنعتی که تقریباً تماماً متکی به سرمایه گذاری از یک کشور دیگر است و سود آن به آن کشور بازمی گردد، به سختی می توان آن را خودپایدار توصیف کرد. اگر شرکت‌هایی مانند دیزنی تصمیم بگیرند که فیلمبرداری در بریتانیا را متوقف کنند، تأثیر آن بر نیروی کار عمدتاً آزاد حرفه‌ای صنعت فیلم در این کشور ویرانگر خواهد بود.
هر چقدر هم که سخنان وان خشن به نظر برسد، به راحتی می توان فهمید که چرا او ممکن است سرخورده باشد. جدیدترین فیلم او، کینگزمن: سرویس مخفی ، بازیگران و محیطی عمدتاً بریتانیایی را نمایش می داد و ادای احترامی به فیلم های جاسوسی کلاسیک بریتانیا بود، اما هیچ کس در بریتانیا پیشنهاد پرداخت صورت حساب آن را نداد. مطمئناً سود باکس آفیس مستقیماً به صنعت فیلم بریتانیا باز نخواهد گشت. فاکس قرن بیستم ادعای آنها را دارد.
صحنه فیلم بریتانیا در حال حاضر فاقد یک عنصر کلیدی است که آن را به جایگاه یک صنعت قابل دوام برساند: یک شرکت پخش خانگی با منابع مالی برای فیلم‌های با بودجه متوسط به بالا و توزیع آنها در سطح جهانی. چه زمانی هری پاتر نویسنده J.K. رولینگ ابتدا با پیشنهادهایی برای خرید حقوق فیلم سریال فانتزی محبوبش روبرو شد، به سرعت مشخص شد که آنها باید به یک استودیو آمریکایی بروند. به سادگی یک استودیوی بریتانیایی وجود نداشت که بخواهد یا بتواند هزینه های ساخت آنها را پوشش دهد.
به اصرار رولینگ، هری پاتر فیلم‌ها در بریتانیا فیلمبرداری شده‌اند و تقریباً تمام بازیگران بریتانیایی در آن حضور داشتند، اما هری پاتر حقوق فیلم متعلق به برادران وارنر است و سهم شیر از 7.7 میلیارد دلار ناخالص جهانی این فیلم‌ها مستقیماً به برادران وارنر بازگشته است. جیب ها می تواند هری پاتر فرنچایز فیلم اگر متعلق به یک شرکت آمریکایی باشد (و بدون آن وجود نخواهد داشت) هنوز هم به عنوان افتخار بریتانیا محسوب می شود؟
ریش ریش شدن داغ ادگار رایت، کارگردان، همچنین در مورد سالم بودن این همه فیلم پرفروش هالیوودی که استودیوهایی مانند پاین‌وود و شپرتون را تصاحب می‌کنند و بااستعدادترین خدمه این کشور را جذب می‌کنند، ابراز تردید کرده است. رایت در صحبت در سال 2013 احساسات متفاوتی در مورد طرح معافیت مالیاتی دولت داشت.
«در حالی که معافیت مالیاتی برای فیلم‌های هالیوودی که در اینجا فیلمبرداری می‌شوند خوب است، احتمالاً برای فیلم‌های بریتانیایی که در بریتانیا فیلمبرداری می‌شوند چندان عالی نیست. برخی از فیلم‌های کم‌هزینه‌ی متوسط و کم‌هزینه خود را بدون گروه می‌بینند، زیرا تمام فیلم‌های آمریکایی در اینجا فیلمبرداری می‌شوند.
استعدادهای فنی، خلاقانه و بازیگری فراوانی در بریتانیا وجود دارد، و این تا حد زیادی به لطف هالیوود است که به این استعداد بریتانیایی فرصتی برای درخشش داده شده است. پس از کارگردانی فیلم علمی تخیلی کم هزینه هیولاها گرت ادواردز با شرکت سازنده و توزیع کننده Vertigo Films بریتانیا به سرعت برای کارگردانی انتخاب شد. گودزیلا برای Legendary Pictures و جنگ ستارگان: سرکش وان برای دیزنی ماه در همین حال، دانکن جونز، کارگردان، در حال حاضر سخت مشغول کار پس از تولید اقتباس از بازی ویدیویی Legendary است. وارکرفت .
در عرصه بازیگری، بسیاری از شناخته شده ترین بازیگران بریتانیایی در درجه اول به دلیل بازی در فیلم های آمریکایی مشهور هستند. انتخاب اخیر تام هالند به این معنی است که دومین تکرار متوالی مرد عنکبوتی توسط یک بازیگر بریتانیایی و تایتان فیلم ابرقهرمانی سال آینده بازی خواهد شد. Batman V Superman: Dawn of Justice یک بار دیگر هنرپیشه بریتانیایی هنری کاویل در نقش سوپرمن بازی خواهد کرد.
حتی بازیگران بریتانیایی، بندیکت کامبربچ و مارتین فریمن در شرف جذب ماشین مارول هستند، با بازی کامبربچ در نقش دکتر استرنج و فریمن در نقشی هنوز نامشخص در فیلم کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی . برای استعدادهای فیلم بریتانیایی، به نظر می رسد که صعود در جهان مترادف با رفتن به غرب در جهان است.
در بریتانیا، صنعت فیلم بومی و صحنه فیلم مستقل کم و بیش یک چیز هستند. بیشترین میزان هزینه برای تولید فیلم از سوی استودیوهای فیلمسازی انجام نمی شود، بلکه مستقیماً از سوی دولت در قالب معافیت های مالیاتی انجام می شود. بن مورتیمر تهیه کننده، که در حال حاضر با چالش های قابل توجهی در جذب سرمایه برای فیلم های کوچکتر بریتانیایی مواجه است، با ادعای وان مبنی بر اینکه بریتانیا اصلا صنعت فیلم ندارد، مخالف است، اما اذعان می کند که موفقیت صنعت این کشور بسیار قابل بحث است.
صدها شرکت تولیدی کوچک وجود دارند که فیلم‌های کم‌هزینه‌ای را می‌سازند که در سرویس‌های DVD و VoD به خوبی عمل می‌کنند و به طور پایدار هم همینطور است. درست است که این فیلم‌ها پخش تئاتری دریافت نمی‌کنند و مطمئناً در خارج از کشور اکران نمی‌شوند، اما برای سرمایه‌گذاران بازگشتی ایجاد می‌کنند و به شرکت‌های سازنده اجازه می‌دهند به فیلمسازی ادامه دهند. همچنین درست است که بیشتر این فیلم‌ها فیلم‌های ترسناک یا جنایی هستند، با جذابیت مخاطب محدود، اما حداقل درآمدزایی دارند.
فراتر از این فیلم‌ها، تهیه‌کنندگانی هستند که فیلم‌هایی با جذابیت وسیع‌تر و با امید به توزیع بین‌المللی می‌سازند - فیلم‌هایی مانند «ماه» و «هیولا» نمونه‌های خوبی از این موضوع هستند - اما تعدادشان کم است.»
دو تا از بزرگترین منابع مالی برای فیلم‌های مستقل بریتانیایی، FilmFour و موسسه فیلم بریتانیا با بودجه قرعه‌کشی هستند که هر دو سرمایه‌گذاری تقریباً رکوردی معادل 2 میلیون پوند (3.13 میلیون دلار) برای تولید فیلم ترسناک علمی تخیلی جاناتان گلیزر انجام دادند. زیر پوست . با این حال، اغلب فیلم‌های مستقل بریتانیایی توسط سرمایه‌گذاران فردی تامین مالی می‌شوند. صحبت از ' تجربه وحشیانه و تلخ مورتیمر توضیح می دهد که چرا به دست آوردن این سرمایه گذاری بسیار دشوار است.
از آنجایی که فیلم یک سرمایه‌گذاری پرخطر در نظر گرفته می‌شود، تولیدکنندگان فقط مجازند به «افراد با ارزش خالص بالا یا سرمایه‌گذاران حرفه‌ای که خود گواهی می‌دهند» سرمایه‌گذاری کنند. به طور خاص، ما فقط می توانیم به افرادی نزدیک شویم که 100000 پوند [تقریباً] درآمد دارند. 157,400 دلار] در سال، یا با پس انداز حداقل 200,000 پوند [تقریبا. 314700 دلار]. و حتی در این صورت، تنها در صورتی می توانیم به آنها نزدیک شویم که آنها رویکردی را بر اساس مواد بازاریابی برای ما ایجاد کرده باشند. نتیجه این امر این است که اگر دوستان ثروتمندی نداشته باشید، نزدیک شدن مستقیم به سرمایه گذاران بالقوه تقریبا غیرممکن است.
وان ممکن است در حال حاضر در هالیوود «آن را ساخته باشد»، اما مانند بسیاری دیگر از فیلمسازان بریتانیایی، ابتدا مجبور شد وقت خود را در زمین‌های زارعی صنعت فیلم بومی بریتانیا که دارای منابع مالی کم هستند بگذراند. در اواخر دهه 1990 او فیلم جنایی کمدی گای ریچی را تهیه کرد قفل، انبار و دو بشکه سیگار کشیدن ، که کمی قبل از فولد شدن شرکت از طریق Polygram توزیع شد. کیک الاغ در همین حال، در ابتدا برای انتشار مستقیم به DVD پیش از واکنش تماشاگران در San Diego Comic-Con جرقه جنگ پیشنهادی بین توزیع کنندگان بود. قبل از این موفقیت، مواقعی وجود داشت که وان تقریباً تسلیم می شد.
«بعد از نمایش «Lock, Stock» و گفتن نه، هیچ‌کس آن را نمی‌خواهد، و در آن زمان مستقیماً به VHS می‌رود، بهترین معامله‌ای بود که داشتیم. و سپس 'Kick-Ass'، همان چیزی که هیچ کس آن را نمی خواست، و به من گفته شد که مستقیماً به DVD بروم. هر بار که قول دادم بازنشسته شوم.
موفقیت باکس آفیس کینگزمن: سرویس مخفی به تثبیت بیشتر جایگاه وان در صنعت کمک کرده است، اما خاطرات او این سوال را ایجاد می کند که چه تعداد از کارگردانان و تهیه کنندگان بریتانیایی دیگر شانس خوبی نداشته اند و انتخاب کرده اند یا مجبور شده اند به طور کامل از این صنعت دست بکشند. در حال حاضر صنعت فیلم بریتانیا از مزایای علاقه هالیوود برخوردار است، اما کوته فکری است که فرض کنیم این برای همیشه ادامه خواهد داشت.
فراوانی فیلم‌های هالیوودی که در بریتانیا فیلمبرداری می‌شوند این سوال را نیز مطرح می‌کنند که دقیقاً چه چیزی یک فیلم را «بریتانیایی» می‌کند. به منظور واجد شرایط بودن برای معافیت مالیاتی، تولیدات باید یک آزمون فرهنگی بریتانیایی بودن که مشوق کارهایی مانند استخدام بازیگران بریتانیایی و خدمه بریتانیایی است، اما استودیوها می توانند به سادگی با گفت و گوی انگلیسی به یک سوم نکات مورد نیاز دست یابند. همچنین سخت است استدلال کنیم که فیلم‌های پرهزینه تولید شده در بریتانیا، مخاطبان عمدتاً بریتانیایی را در ذهن دارند. بسیاری از لندنی ها از صحنه ای در آن گیج شدند تور: دنیای تاریک که در آن ثور در چارینگ کراس سوار قطار زیرزمینی می شود و به او می گویند که گرینویچ فقط سه ایستگاه با آن فاصله دارد (این واقعا، واقعا نیست ).
واضح است که در بریتانیا هیچ کمبودی برای متخصصان و بازیگران با استعداد فیلم وجود ندارد، و اگرچه ارائه معافیت‌های مالیاتی برای جلب نظر استودیوهای آمریکایی یک اقدام توقف است که ثابت کرده است برای بریتانیا سود زیادی دارد، اما نه از نظر فرهنگی و نه از نظر اقتصادی آنقدر قدرتمند است. به عنوان داشتن یک صنعت بومی باثبات که می تواند فیلم های با بودجه متوسط به بالا را بدون اتکا به شرکت های خارجی تامین مالی و توزیع کند. وان با وجود اینکه ظاهراً منفورترین مرد صنعت فیلم بریتانیا است، می‌گوید هنوز به آن امید دارد.
آیا می توانم بازی های پلی استیشن 1 را روی ps4 بازی کنم؟
من دوست دارم این صنعت رشد کند و خودکفاتر شود. اگر هالیوود به اینجا نیاید، چه چیزی باقی می ماند؟ قوانین به سرعت در حال تغییر هستند، و من نمی‌خواهم مانند افرادی باشم که کسب و کار موسیقی را اداره می‌کنند و ناگهان می‌بینم که استیو جابز آن را دزدیده است، زیرا هالیوود مانند یک دسته خوک در یک طاقچه است که نمی‌داند غذا در حال تمام شدن است. فقط در اسرع وقت آن را بخوریم... ما بهترین فیلم های جهان را می سازیم - از نظر تجاری و هنری، به اسکار نگاه کنید - پس چرا صنعت را حول این استعداد مطلق که داریم نمی سازیم؟
در مورد انتهای دیگر خط تولید - آنچه در بریتانیا به نمایش در می آید - سینمای محلی من در حال حاضر در حال نمایش است. دنیای ژوراسیک ، مینیون ها ، جاسوس ، اطرافیان ، طولانی ترین سواری و Pitch Perfect 2 - حتی یک فیلم بریتانیایی پیشنهاد نمی شود. رسانه‌هایی که ما مصرف می‌کنیم، بخش کلیدی آن چیزی است که فرهنگ ما را تعریف می‌کند، و در حال حاضر بریتانیا از نظر فرهنگی از فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی آمریکایی اشباع شده است. اگر صنعت فیلم بریتانیا با شرایط خود رشد نکند، ممکن است به طور کامل جذب شود.
-
افشاگری: بن مورتیمر یک دوست است و من قبلا روی فیلم هایی کار کرده ام که او تهیه کرده است.