اغلب اعتقاد بر این است که زحل تنها سیاره منظومه شمسی با حلقه است - اما این درست نیست. در اینجا نگاهی دقیق‌تر به دوستان حلقه‌باز آن داریم.
اعتبار عکس: ناسا / JPL / موسسه علوم فضایی
زحل به لطف حلقه های بزرگ و یخی خود یکی از قابل تشخیص ترین سیارات منظومه شمسی است - اما آیا این تنها سیاره با حلقه های فضایی چشمگیر است؟ اگرچه ممکن است این فقط یک ذره کوچک کوچک نسبت به جهان شناخته شده باشد، منظومه شمسی خانه ما هنوز چیزی جز شگفت انگیز نیست. این سیاره خانه هشت سیاره است (با عرض پوزش، پلوتون)، 4.571 میلیارد سال سن دارد و حدود 27000 سال نوری از مرکز کهکشان راه شیری فاصله دارد.
همه این هشت سیاره به دلایل منحصر به فرد خود متمایز هستند. البته زمین تنها سیاره شناخته شده دارای حیات است. مشتری یک غول گازی عظیم و بزرگ‌ترین سیاره در منظومه شمسی است، استوای اورانوس در شیب بسیار مشخصی قرار دارد، و اعتقاد بر این است که مریخ زمانی محل زندگی نوعی شکل‌های حیات باستانی بوده است. سپس زحل است. زحل غول گازی شبیه مشتری است و شعاع بزرگی به 36184 مایل دارد. این سیاره ششمین سیاره از خورشید است، یک روز بسیار کوتاه 10 ساعت و 42 دقیقه ای دارد و 82 قمر به آن می پیوندند.
مطالب مرتبط: آب زمین از کجا می آید؟ ممکن است یک مطالعه جدید به ما نشان دهد
بیش از هر چیز، زحل به خاطر حلقه های نمادین خود شناخته شده است. حلقه های زحل برای اولین بار توسط ستاره شناس گالیله در سال 1610 مشاهده شد و عمدتاً از سنگ و یخ تشکیل شده است که اندازه های مختلفی دارند. این حلقه ها به زحل ظاهری بر خلاف هر چیز دیگری در منظومه شمسی می دهند - اما این تنها سیاره ای نیست که چنین حلقه هایی دارد. همانطور که ناسا توضیح می دهد ، مشتری، اورانوس و نپتون نیز حلقه هایی دارند. آنها به اندازه زحل بزرگ یا چشمگیر نیستند، اما بدون در نظر گرفتن آنها وجود دارند.
چگونه حلقه‌های سیارات دیگر با زحل مقایسه می‌شوند
اعتبار عکس: NASA، ESA، A. Simon (NASA-GSFC) و M. H. Wong (UC Berkeley)
چهار مجموعه از حلقه های مشتری برای اولین بار توسط فضاپیمای وویجر 1 ناسا در سال 1979 کشف شد. با این حال، بر خلاف حلقه های درخشان و یخی زحل، حلقه های مشتری شامل ذرات کوچک و تاریک هستند و به سختی می توان آنها را دید مگر زمانی که توسط خورشید نور پس زمینه می شود. اعتقاد بر این است که این ذرات گرد و غبار ناشی از شهاب‌سنگ‌های شکسته شده هستند که ظاهر تاریک حلقه‌ها را بیشتر توضیح می‌دهد.
سپس اورانوس است. اورانوس فقط دو مجموعه حلقه دارد - شامل 9 حلقه داخلی و دو حلقه بیرونی. تقریباً همه 9 حلقه نزدیک به اورانوس بسیار باریک هستند و رنگ خاکستری تیره دارند. حلقه های بیرونی، با این حال، و کاملا متفاوت است. یکی ظاهری غبارآلود شبیه به حلقه های مشتری دارد، در حالی که دیگری رنگ آبی مشخصی دارد (بی شباهت به برخی از حلقه های زحل).
و در آخر، نپتون وجود دارد. ناسا می گوید وجود دارد 'حداقل' پنج حلقه اصلی در اطراف نپتون و چهار حلقه قوس های حلقه برجسته. این قوس های حلقه ای توده های بزرگی از غبار هستند که ظاهرا از جدا شدن خودداری می کنند. در حالی که این توده ها معمولاً باید از هم جدا شده و در سراسر فضا پراکنده شوند، اعتقاد بر این است که گرانش قمر گالاتیا نپتون به نوعی آنها را در کنار هم نگه می دارد.
بعدی: این عکس هابل از یک 'سحابی شعله' به نظر می رسد که از یک فیلم علمی تخیلی است
منبع: ناسا