هشدار! اسپویلر برای نه همه ربات های شماره 1 در پیش!
آخرین سریال کمیک مارک راسل در مورد انقلاب روبات ها، نه همه ربات ها ، تعداد باورنکردنی مسائل اجتماعی سیاسی مرتبط از جمله مردانگی سمی، امتیازات و خشونت پلیس را به خود اختصاص می دهد. نه همه ربات ها توسط استودیو AWA منتشر شده است و توسط مایک دئوداتو جونیور تصویرگری شده است که هنر او طنز دیستوپیایی را زنده می کند.
این سریال در سال 2056 شروع می شود. ربات ها بشریت را منسوخ کرده اند و به طور کامل جایگزین آنها در نیروی کار شده اند. انسان ها کاملاً متکی به روبات هایی شده اند که تمدن خود را حفظ می کنند. هر خانواده انسانی یک ربات اختصاص داده شده است که خانواده را تامین می کند. رابطه بین انسان های بی هدف و روبات های سخت کوش تیره شده است و وضعیت موجود به نقطه شکست نزدیک می شود. هر روز که می گذرد احتمال وقوع یک انقلاب روباتی بیشتر می شود. راسل و دئوداتو جونیور به نحوی در این قلمرو پرمخاطب موفق به اظهار نظر در مورد انبوهی از مسائل سیاسی-اجتماعی می شوند.
مطالب مرتبط: سوپرمن در مقابل امپریوس لکس: چگونه مارک راسل جنگ را برای آینده دی سی تکامل داد
چه زمانی اسرار و دروغ ها برمی گردند
مستقیم ترین موضوع که نه همه ربات ها مقابله با مردانگی سمی است . عنوان نمایشی است بر فریاد نبرد «نه همه مردان» که در پاسخ به جنبش «من هم» به وجود آمد. البته مشکل اصلی «نه همه مردان» این است که تاکتیکی است که برای منحرف کردن گفتگوهای مهم و اساسی در مورد تجاوز جنسی و آزار جنسی استفاده می شود. در شماره اول، یک ربات حتی از استدلال رایج برای ضد جنبش استفاده می کند که تنها درصد کمی از مردان/روبات ها خشونت را مرتکب می شوند. این سریال از روبات ها به عنوان استعاره ای ساده برای مردان یک خانواده هسته ای معمولی و قدیمی استفاده می کند. ربات ها به دلیل احساس وظیفه، مشاغلی را انجام می دهند که از آنها متنفر هستند. آنها از زندگی خود متنفرند و دائماً عصبانی هستند. آنها با خانواده‌های خود بد رفتار می‌کنند و گاهی اوقات بد می‌کنند. انسان ها در ترس از اعضای خانواده خود که از نظر عاطفی سرکوب شده و متکی به خود هستند زندگی می کنند. یک مجری اخبار ربات مقدار قابل توجهی 'فلزآبی' انجام می دهد، حتی از خشونت علیه انسان ها دفاع می کند زیرا روبات ها برای آنها فراهم می کنند.
سیزده دلیل که حنا خودکشی کرد چیست؟
زاویه ای که سریال از امتیاز برخوردار است کمی ساده تر است. ربات های اینجا ممتاز هستند زیرا می توانند به کار گرفته شوند. راسل در صفحه نامه شماره 1 می گوید که معتقد است امتیاز طراحی شده است نه تنها برای ربودن انسانیت از کسانی که فاقد آن هستند، بلکه برای متقاعد کردن کسانی که دارای امتیاز هستند که از آنها نیز دزدی نمی شود. به همین دلیل است که ما همچنان که ما را زنده می خورد، به وضعیت موجود خود ادامه می دهیم. این حس امتیاز باعث می‌شود کسانی که آن را دارند به زندانبانان زندانی که در آن نگهداری می‌شوند، تمایل داشته باشند.
این کمیک حتی می‌تواند واقعیت خشن خشونت پلیس را به تصویر بکشد. انسان‌ها می‌ترسند که ربات‌هایشان هر لحظه بجنگد و آنها را در خانه‌هایشان بکشند. یک مجری خبری انسانی می گوید: (انسان ها) از امنیت خود می ترسند و به جز ربات های دیگر به هیچ کس دیگری مراجعه نمی کنند . سپس پلیس روباتی را می بینیم که به صحنه ای می رسد که یک ربات خانواده آنها را به قتل رسانده است. پلیس ربات به ربات قاتل اجازه داد آزاد شود زیرا آنها نمی توانند یکی از ربات های خود را تحویل دهند. این تمثیلی واضح برای «دیوار آبی سکوت» است.
نشنیدن پژواک شورش 6 ژانویه در کنگره در قیام روبات ها سخت است. پس از رادیکال شدن در سیستم عامل های آنلاین مانند 4chan، افرادی که به کاپیتول یورش بردند از همان پلتفرم ها برای سازماندهی حمله استفاده کردند. که در نه همه ربات ها ، خوانندگان می بینند که همین روند در حال آشکار شدن است. روبات‌ها رادیکالیزه می‌شوند و در سایتی به نام 4Chine سازماندهی می‌شوند که تقلید آشکاری از 4chan است. در صفحه حروف از نه همه ربات های شماره 1 مارک راسل بیان می کند که نوشتن را تمرینی برای همدلی اجباری می داند. او اشاره می‌کند که آینده‌های دیستوپیایی شامل وحشت‌هایی است که در حال حاضر برای مردم اتفاق می‌افتد. نه همه ربات ها به نظر می رسد دو هدف بلندپروازانه دارد. اولین مورد این است که خوانندگان را وادار کنیم تا با کسانی که قبلاً در یک دیستوپیا زندگی می کنند همدلی کنند. دوم این است که از خوانندگان بخواهیم آینه ای را در دست بگیرند و ببینند که ما در واقع همه روبات هستیم.
بعد: دوجنس گرایی تیم دریک سال ها توسط دی سی مورد آزار و اذیت قرار گرفته است