Parasite به یک باره خنده دار ، ناراحت کننده و دلخراش است ، بونگ را به عنوان یک قصه گو در فرم عالی پیدا می کند و امسال یک فیلم را مانند هیچ فیلم دیگری ارائه می دهد.
Parasite به یک باره خنده دار ، ناراحت کننده و دلخراش است ، بونگ را به عنوان یک قصه گو در فرم عالی پیدا می کند و امسال فیلمی مانند هیچ فیلم دیگری ارائه می دهد.
انگل نه تنها یکی از بهترین فیلم های سال 2019 است ، بلکه فیلمی است که (همانطور که ممکن است تاکنون شنیده باشید) تجربه کمتری در شناخت هرچه کمتری دارد. برنده نخل طلا از نویسنده کارگردان کره جنوبی بونگ جون هو میزبان ، برف روب ، و باشه شهرت (در میان دیگران) ، انگل یک اثر جسورانه اصلی است که با جعبه در یک ژانر واحد روبرو می شود ، هجوهای تاریک اجتماعی را با بیش از لمس ترسناک ، هیجان انگیز و تراژدی ترکیب می کند. این همچنین روایتی است که به طور مداوم و در عین حال دقیق ، از یک فیلم به فیلم دیگر تبدیل می شود و تجربه ای کاملاً سرگرم کننده و تأمل برانگیز فراهم می کند. یک باره خنده دار ، ناراحت کننده و دلخراش ، انگل بونگ را به عنوان یک قصه گو در فرم عالی پیدا می کند ، امسال فیلمی مانند هیچ فیلم دیگری ارائه می دهد.
این فیلم در کره جنوبی اتفاق می افتد ، جایی که اعضای خانواده کیم - کی تاک (سونگ کانگ هو) ، همسرش چونگ سوک (جانگ هی جین) ، دختر کی جئونگ (پارک سو سد) و پسر کی وو (چوی وو شیک) - در یک آپارتمان زیرزمین زندگی می کند و با کار در برنامه های موقت کم درآمد برای تهیه این مشکل تلاش می کند. به پیشنهاد یکی از دوستانش ، کی وو می تواند به عنوان یک معلم انگلیسی برای دختر خانواده ثروتمند پارک ، Da-hye (جونگ جی سو) استخدام کند و موفق می شود خانم پارک ساده لوح (چو یئو جئونگ) را بدرقه کند. ) برای استخدام کی جیونگ به عنوان یک درمانگر هنر برای پسر کوچکش (به او گفت که او 'حرفه ای' است که می داند). اعضای دیگر خانواده کیم نیز یکی یکی راهی پیدا می کنند تا خانم و آقای پارک (لی سون کیون) را برای استخدام آنها فریب دهند ... اما آیا طرح آنها در بلند مدت موفق خواهد بود؟
پارک So-dam و Choi Wook-shik در Parasite
به همان اندازه پیچ خورده (و پیچ خورده) انگل ، بیت کوین آن در نهایت همه در خدمت انتقاد بزرگتر بونگ از شکست های سرمایه داری مدرن ، طبقه گرایی و اختلافات موجود و نیست (و نه فقط تفاوت های اقتصادی آنها است). اما مشابه کار آلفرد هیچکاک ، که بونگ به عنوان الهام مهم فیلم اذعان کرده است ، انگل یکپارچه تفسیرهای سیاسی-اجتماعی خود را در یک داستان فریبنده ادغام می کند که فقط با تأمل و بررسی دقیق ، لایه لایه تر می شود. و درست مثل استاد تعلیق ، بونگ در اینجا مهارت خود را در دست می گیرد ، زیرا او و هونگ کیونگ پیو فیلمبردار این اقدام را در برداشتهایی اندازه گیری شده و اغلب گسترش یافته انجام می دهند که با دقت ساخته شده اند به روشی که از مسدود کردن برای بیان اطلاعات استفاده می کنند. قرار گرفتن در کنار هم و درهم و برهم بودن خانه کثیف و خانوادگی خانواده کیم در مقابل جادار بودن پارک (چه در داخل و چه در خارج) به تنهایی نظر جون هو را همانند گفتگوی هوشمندانه وی جلب می کند.
بازیگران به همان اندازه مهم است انگل البته موفقیت ، و تقریباً هرکسی در نقش های خود کاملاً عالی است. سونگ چندین بار در گذشته با بونگ همکاری کرده است و عملکرد او به عنوان پدرسالار کیمز (یک راننده مادام العمر که می داند بازی تقلبی است ، اما آن را به بهترین وجه ممکن بازی می کند) از تاریکی خنده دار به دراماتیک و غم انگیز تبدیل می شود به دقت جهت بونگ. پارک به همان نسبت کی-جئونگ از نظر روشی که شخصیت او تقریباً ناخوشایند بازی می کند عالی است ، همچنین چو به عنوان آقای پارک کاملاً بی ادعا و لی به عنوان همسرش که فکر می کند بسیار باهوش تر و بسیار تواناتر است او واقعاً است. با این حال ، بخشی از آنچه باعث می شود انگل نکته جالب این است که کیم ها به عنوان قهرمانان خراشیده معرفی نمی شوند و همچنین پارکها به عنوان شرور سیاه و سفید نقاشی نمی شوند. در عوض ، آنها به عنوان انسانهایی معیوب و در عین حال عمیق به تصویر کشیده می شوند که یا در تلاشند در جهانی سخت زنده بمانند یا چنان ممتاز هستند که از درد و رنج دیگران رنج می برند.
چو یئو-جئونگ در Parasite
با این کار ، بونگ انگشت اتهام را نسبت به نارسایی های سیستماتیک مسئول قرار دادن کیم ها در موقعیتی که قرار دارند ، به جای هر فرد مجرد یا حتی گروهی ، محکم نگه می دارد. این اجازه می دهد انگل به عنوان یک محکومیت سرمایه داری جهانی (حتی در مورد چگونگی تأثیر فرهنگ ایالات متحده در کره جنوبی در این زمینه) و همچنین یک فیلم مخلوط ژانر پر از شخصیت های ناقص ، اما در عین حال جذاب ، از برخی روشهای مشابه امسال هیاهو انجام داد حتی در آن زمان ، مقایسه آن دشوار است انگل به فیلم های اخیر دیگری که تماشای آنها لذت بخش است ، اما با توجه به روایت غیرمتعارف و اغلب تکان دهنده آن ، پیام سیاسی عمیق تری نیز دارند. اما باز هم ، بیان بیشتر در این مورد باعث تعجب خواهد شد.
همانطور که فیلم در هفته های پیش رو به سینماهای داخلی بیشتر و بیشتر گسترش می یابد ، دیدن این موضوع جالب خواهد بود انگل کرایه از اینجا کاملاً ارزش بررسی در صفحه نمایش بزرگ را دارد ، اما باید از همان موانعی عبور کنید که تمام فیلم های غیر انگلیسی ، غیر آمریکایی در این راه انجام می دهند. و مسلماً ، مانند اکثر کارهای بونگ ، انگل علی رغم تحسین و تحسین گسترده ، شاید به سادگی بیش از حد عجیب باشد تا بتوانید مخاطبان بیشتری را از آن خود کنید. هنوز هم تکرار می شود: در زمانی از سال که فیلم های arthouse و مدعیان جایزه wannabe می توانند با هم تار شوند ، این یکی از مواردی است که قطعاً به شما علاقه مند خواهد شد.
تریلر
انگل اکنون در یک اکران نمایشی نیمه گسترده در ایالات متحده بازی می کند. طول آن 132 دقیقه است و برای زبان ، برخی از خشونت ها و محتوای جنسی دارای درجه R است.