Naru از Prey موقعیت خود را در این فرنچایز تثبیت کرده است، با این حال نقش او همچنین به بهترین شکل ممکن بازیگران اصلی Predator را تضعیف می کند.
هشدار: حاوی اسپویلر برای طعمه است طعمه شاید هیجان انگیزترین افزودنی به درنده فرانچایز از اولین فیلم، اما فیلم بلند دن تراختنبرگ در واقع بازیگران فیلم اصلی را به شکلی شگفت‌آور و بی‌نقص به سخره می‌گیرد. در مقایسه با تیم عضلانی و در حال پرورش که تشکیل می دهد درنده بازیگران اصلی Amber Midthunder، Naru، مسلماً یک قهرمان دست کم گرفته است. با این حال، حضور و نقش او در درون طعمه در واقع توجه را به یکی از مضامین ظریف‌تر فیلم اصلی جلب می‌کند، و به آرامی قهرمانان آن را در این فرآیند مسخره می‌کند.
درنده فیزیکال بودن یکی از ویژگی های بارز فیلم است. از هلندی آرنولد شوارتزنگر گرفته تا بازیگرانی مانند جسی ونتورا و کارل وترز، این مهیج علمی-تخیلی یکی از عضلانی ترین بازیگران تاریخ سینما را به رخ می کشد. در ظاهر، به نظر می رسد که ماچیسموی نمایش داده شده با لحن بسیاری از فیلم های اکشن معاصر مطابقت دارد. هنوز درنده به طرز نامحسوسی انتظارات مخاطبان را زیر و رو می کند، برخی از بهترین نمونه های فیزیکی در هالیوود را می گیرد و به طور سیستماتیک آنها را به دست حریفی بسیار برتر و بی رحم تر از هم جدا می کند. نابودی گروه - به ویژه پس از حمله انفجاری آنها به یک اردوگاه چریکی در افتتاحیه فیلم - مضحک ذاتی مردانگی بیش از حد آنها را برجسته می کند و باعث می شود درنده بسیار پیچیده تر از آنچه در ظاهر به نظر می رسد.
فرار از زندان مایکل و سارا عشق می ورزند
مطالب مرتبط: 1 جزئیات شکار نبرد درنده در برابر نارو را حتی بهتر می کند
چرا خانه شبح وار از جامپ اسکرها تغییر نام داد؟
طعمه این ایده اصلی را حتی فراتر می برد. در مقایسه با داچ، دیلون، بلین و بیلی، نارو شکارچی کومانچی حضور بسیار کمرنگی دارد - به خصوص زمانی که در کنار یاوتجای غول پیکر و وحشتناک باشد. با این حال، پیروزی او کاملاً نشان می‌دهد که مردانگی و قدرت بدنی هرگز مهم‌ترین ویژگی در برخورد با شکارچی نیست. درعوض، این هوش و درک او از محیط است که بسیار مهم است، دقیقاً همانطور که در مورد داچ در سال 1987 انجام شد. اختلاف فاحش بین اندازه جسی ونتورا و آمبر میدتاندر همراه با موفقیت نسبی آنها در جنگ با شکارچیان، مضامین آن ها را بیشتر برجسته می کند. فیلم اصلی - ستاره های اکشن دهه 80 ممکن است چشمگیر به نظر برسند، اما ظاهر می تواند فریبنده باشد.
Prey از Predator's Action Tropes استفاده می کند - و آنها را بهتر می کند
در هر دو درنده و طعمه، قهرمان‌ها تنها زمانی برنده می‌شوند که مغز خود را رها کرده و از مغز خود استفاده کنند. شوارتزنگر این را به طور موثری نشان داد درنده پایان نمادین بازگشت به اصول اولیه اما هیچ راه بهتری برای نشان دادن این موضوع وجود ندارد از اینکه نارو نسبتاً ترسناک را در نظر بگیرید و هوش او را به عنوان تنها راه غلبه بر شکارچی برجسته کنید. این موضوع مضامین فیلم اصلی را می گیرد و آنها را به یک دنده تبدیل می کند. در حالی که هر دو با کهن الگوی هالیوود قدرت بدنی برنده شدن در روز را مسخره می کنند، طعمه ثابت می کند که پیروزی اصلی داچ هیچ ربطی به مدت زمان گذراندن او در باشگاه نداشت.
بخشی از آنچه می سازد طعمه چنین دنباله موفقی روشی است که در آن بسیاری از مضامین ظریف‌تر موجود در نسخه اصلی را می‌گیرد و تقویت می‌کند. در یک سطح، درنده به عنوان یک اکشن خونین و بی رحم عمل می کند. با این حال، این فیلم همچنین به عنوان نقد هم عصران فیلم های اکشن به همان اندازه خشن خود عمل می کند، زیرا بازیگران شبیه به آدونیس خود را به طرز وحشتناکی به دست یک حریف خطرناک تر می میرند. طعمه بر اساس این موضوع حتی بیشتر است، و به طور کامل هرگونه تظاهر به قدرت بودن یک عامل را حذف می کند. به این ترتیب، طعمه نه تنها به تحقیر ملایم اصلی ادامه می دهد درنده ، اما آن را برای مخاطبان قرن بیست و یکم جلو و مرکز می آورد.