استیو مک کوئین چندین کار کلاسیک معاصر را کارگردانی کرده است ، از جمله برنده اسکار 12 Years A Slave. اما چگونه فیلم های او در برابر یکدیگر قرار می گیرند؟
استیو مک کوئین تبر کوچک همچنان یکی از جذاب ترین سریال های سرگرمی در حال حاضر باقی مانده است ، زیرا به طور هفتگی یک فیلم بلند طولانی از کارگردان به طرفداران ارائه می دهد. اما فیلم های مک کوئین به طور کلی چگونه رتبه بندی می کنند؟ مک کوئین به عنوان اولین کارگردان سیاه پوست بریتانیایی که اسکار بهترین فیلم را از آن خود کرده است ، مطمئناً خود را به عنوان یک فیلمساز برجسته معرفی کرده است ، اما این باعث نمی شود که برخی از فیلم های او نسبت به فیلم های دیگر خسته کننده باشند.
چه اتفاقی برای ریک دیل مرمت آمریکا افتاد
51 ساله کار خود را به عنوان یک هنرمند ویدئو آغاز کرد و فیلم های کوتاهی را برای موزه ها و گالری های هنری خلق کرد. کارهای اولیه مک کوئین بسیار مینیمالیستی بود ، با دو قطعه اصلی او فیلم های صامت نشان داده شده در سیاه و سفید بود. با این حال ، همانطور که کارهای بعدی او نشان می دهد ، او به این سبک کار محدود نبوده است - اگرچه مطمئناً می توان این تأکید اولیه را در نحوه ساخت فیلم مک کوئین تحت تأثیر قرار داد.
برای ادامه مطالعه به پیمایش ادامه دهید برای شروع این مقاله در نمای سریع بر روی دکمه زیر کلیک کنید.
از زمان ورود به فیلم سازی سنتی تر ، مک کوئین چهار فیلم را کارگردانی کرده است. از طریق او تبر کوچک با انتشار فیلمبرداری مک کوئین به معنای واقعی کلمه به صورت هفتگی ، هیچ وقت زمان بهتری برای رتبه بندی شش پیشنهاد کارگردان نبوده است.
بیوه ها
بی انصافی است که هر یک از فیلم های مک کوئین را به عنوان 'بد' طبقه بندی کنیم. به هر حال ، هرکدام با درجات مختلفی از تحسین منتقدان روبرو شده اند. وقتی آخرین فیلم مک کوئین وارد سینما شد ، بیوه ها ، که در سال 2018 منتشر شد ، به عنوان یکی دیگر از ورودی های عالی در فیلمبرداری مک کوئین مورد استقبال قرار گرفت. مطمئناً جاه طلبی فیلم آن را به عنوان تلاشی ارزشمند از سوی کارگردان متولد لندن تحریک می کند. با این حال ، همان جاه طلبی همان چیزی است که حفظ می شود بیوه ها بازگشت از عظمتی که مک کوئین در بسیاری از فیلم های دیگر خود به دست می آورد.
به دنبال چهار زن در شیکاگو که پس از کشته شدن هر یک از همسرانشان قصد دارند مبلغ زیادی از یک سیاستمدار محلی را بدزدند ، بیوه ها در عین حال که تمام عناصر یک هیجان جذاب را حفظ می کند ، می تواند موضوعات تبعیض جنسی ، خشونت پلیس و فساد سیاسی را با هم ببندد. اما لحن ظالمانه و جدی مک کویین در یک فیلم دزدی احساس غیرمجاز می کند ، زیرا ژانر در بهترین حالت خود قرار می گیرد که با شوخ طبعی شیطانی شبیه نوعی استیون سودربرگ است که با اقیانوس یا با جدیدترین فیلم هایش لوگان خوش شانس . هنوز، بیوه ها شامل بازیگران پر ستاره و بازی به خصوص به یاد ماندنی از Daniel Kaluuya است. به طور کلی ، این یک فیلم هم پاداش و هم چالش برانگیز است ، اما ممکن است برای منافع خودش بسیار پرجنب وجوش و پیچیده باشد ، با توجه به ژانری که به آن تعلق دارد به طور طبیعی به این لحن علاقه مند نیست.
آخرین فیلم مک کوئین دومین اثر از پنج ورودی وی است تبر کوچک گلچین عاشقان راک یک فیلم فریبنده ساده است. از یک طرف ، این داستان دارای یک داستان نسبتاً نازک است که رویدادهای یک مهمانی مجلسی در 1980 لندن را ردیابی می کند. به همین دلیل ممکن است بعضی ها فیلم را ناکارآمد بدانند ، و مدت زمان کوتاه مدت 70 دقیقه ای آن فقط از این مفهوم پشتیبانی می کند و آن را به عنوان قاطعانه مورد استقبال قرار نگرفت تبر کوچک مجموعه. هنوز، عاشقان راک قصیده ای قدرتمند برای یک جامعه ، موسیقی آن و عشقی است که به آنها القا می شود. شاید در زمره بهترین آثار مک کوئین نباشد ، اما نشان دهنده یک خروج جذاب از شدت موجود در بقیه مجموعه وی است.
مک کوئین با استفاده از یک لنز دلپذیرتر ، لذت بی سابقه ای را در آن پیدا می کند عاشقان راک ، اجازه می دهد صحنه های رقص و آواز کاملاً بدون وقفه پخش شود. نتیجه فیلمی است که به یاد ماندنی و تازه احساس می شود ، حتی اگر در شخصیت های خود چنان عمیق نباشد که تماشاگران انتظار دارند.
شرمنده
فیلمی چنان جسورانه که از MPAA ، 2011 رتبه NC-17 را دریافت کرد شرمنده چیزی حیرت آور نیست. مایکل فاسبندر در نقش براندون ، یک معتاد به رابطه جنسی ساکن شهر نیویورک است. وقتی خواهرش سیسی (کری مولیگان) برای زندگی با او می آید ، باید با نقش ناخوشایندی که رابطه جنسی در زندگی او بازی می کند مقابله کند. شرمنده یک مطالعه شخصیت خیره کننده است ، که با طولانی مدت انجام دادن آن برای سبک کارگردانی مک کوئین بسیار حیاتی شده است. عملکرد فاسبندر همچنین اثبات می کند که چرا او برای بسیاری از نقش های برجسته مورد حدس و گمان قرار گرفته است.
چه چیزی را حفظ می کند شرمنده ابهام آن از رتبه بالاتر در کار مک کوئین است. ماهیت مبهم اوضاع و احوال پیرامون براندون و سیسی عمدتا م itثر است ، اما نتیجه آن یک اقدام نهایی نهایی است.
مرتبط: Netflix: بهترین نمایش ها و فیلم های تلویزیونی جدید این آخر هفته (27 نوامبر)
حرا
مک کوئین تبر کوچک سریال با شروع شد حرا ، یک درام در دادگاه به قدری جذاب است که باعث آرون سورکین می شود دادگاه شیکاگو 7 رنگ پریده در مقایسه مک کوئین با خشم پرشوری که به ندرت در فیلم های مشابه احساس می شود ، به فیلم تزریق می کند و با روشنی چشمگیر ، قساوت های بی رحمی پلیس را برجسته می کند. حتی پایان فیلم نیز که با توجه به وقایع منتهی به آن به طرز شگفت انگیزی مثبت است ، کاملاً پیچیده باقی مانده و به بینندگان یادآوری می کند که چگونه تنش های نژادی شایع در لندن و سراسر جهان باقی مانده است.
یک بازیگر ستاره ای ، برجسته توسط پلنگ سیاه ستاره Letitia Wright ، کمک می کند تا به احترام به زندگی همتایان واقعی خود ادای احترام کنیم. البته ، مانند بسیاری از نمایش های دادگاه ، حرا گاهی اوقات به سرزمینی بیش از حد آشنا منحرف می شود. در حالی که وقایع فیلم بدون شک حیرت انگیز است ، اما رتبه بندی آن دشوار است حرا بالاتر از این با توجه به ماهیت تا حدودی فرمولی آن.
گران ترین کالایی که از ستاره های پیاده خریداری شده است
12 سال بردگی
12 سال بردگی فیلمی است که سرانجام مک کوئین را اسکار کرد ، اما این فیلم را به بهترین فیلم او تبدیل نمی کند. البته ، این یک ثانیه بسیار نزدیک است و به عنوان مقدمه بحث های #OscarsSoWhite که از آن زمان مراسم اهدای جوایز را آزار می دهد ، همچنان جذاب است. بر اساس خاطرات باورنکردنی سولومون نورثاپ ، لغو کننده حقوق ، 12 سال بردگی داستانی بسیار مهم را روایت می کند که در آمریکا قبل از جنگ داخلی رخ داده است. در اینجا ، مک کوئین یک بازیگر پر ستاره دیگر را جمع می کند ، که Chiwetel Ejiofor و Lupita N'yongo به عنوان مدافعان برجسته ظاهر می شوند. مانند بسیاری از کارهای مک کوئین ، 12 سال بردگی شامل برخی از لحظات وحشیانه احشایی است که می تواند تماشای آن را در برخی مواقع دشوار کند. البته ، بینندگان معاصر نمی توانند تصور کنند که نورثاپ در طول زندگی اش چه تحمل کرده است و دوربین جدا شونده مک کوئین می طلبد که قدرت سوژه او را بر این اساس بشناسیم و تحسینش کنیم.
دقیقاً همانطور که مک کوئین با ماهرانه ای شهر نیویورک را در آن برمی انگیزد شرمنده و لندن در او تبر کوچک فیلم ها ، کارگردان یک پرتره بسیار دقیق از جنوب ایالات متحده در دهه 1840 ساخت. مک کویین از طریق طراحی دقیق تولید و تولید ، مخاطب را به یک دوره گذشته منتقل می کند ، دوره ای که تصور آن با وجود طنین اندازهای آشکار آن با ناآرامی های نژادی در ایالات متحده ، به طور فزاینده ای دشوار است. برای یک بریتانیایی کاملاً چشمگیر!
گرسنگی
اولین ورود مک کوئین به دنیای فیلمهای سینمایی همچنان نقطه اوج زندگی وی است. با سال 2008 گرسنگی ، مک کوئین خود را یک استعداد خاص اعلام کرد ، و یک نگاه اجمالی به زندگی بابی سندز ، زندانی سیاسی و عضو ارتش جمهوری خواه ایرلند که پس از اعتصاب غذا 66 روزه در زندان ماز ایرلند شمالی در سال 1981 درگذشت ، عنوان سندز ، مایکل فاسبندر بدون شک بزرگترین عملکرد زندگی حرفه ای خود را بدست می آورد ، بدن خود را در یک دوره تحریک کننده تحول قرار می دهد تا چهره لاغر سندز را ضبط کند ، شبیه تبدیل شدن خوآکوین ققنوس به آرتور فلک برای بذله گو . مک کوئین با استفاده از مجموعه ای از نمای نزدیک که باعث اعتصاب غذا می شود ، صمیمی و دلهره آور است.
پسندیدن 12 سال بردگی ، گرسنگی می تواند یک فیلم فوق العاده دشوار برای تماشا باشد. تمایل آن برای به تصویر کشیدن قساوت های موجود در زندان ماز ، آن را به یک فیلم حیاتی ، بلکه یک فیلم وحشتناک تبدیل می کند. مک کویین با چند تصویر زیبا که تقریباً انتزاعی است ، برخورد ساندز با چیزی حتی بزرگتر را کاملاً متعادل می کند. مک کوئین سبک به وضوح برای پرداختن به موضوعات چالش برانگیز ، و گرسنگی نشان می دهد که این نوع فیلم سازی چقدر می تواند مهم باشد.