در طول این سال ها بازی های فجیع زیادی وجود داشته است، اما سوپرمن 64 به عنوان یکی از بدترین ها در نظر گرفته می شود. این بازی افتضاح که ماجراهای ابرقهرمان نمادین DC را دنبال می کند به دلیل کنترل های غیرممکن، گیم پلی خسته کننده و تکراری و گرافیک وحشتناکش مورد انتقاد قرار گرفته است. چیز کمی در این بازی وجود دارد که بازیکنان آن را قابل نجات برای شهرت آن می دانند و بسیاری از بازیکنان ترجیح می دهند به طور کامل از بازی دور بمانند.
طرح از سوپرمن 64 کاملا سرراست است Lex Luthor، یکی از شناخته شده ترین شرورهای سوپرمن، دوستان قهرمان را ربوده و آنها را در یک دنیای مجازی به دام انداخته است، بنابراین سوپرمن باید وارد آن شود و آنها را جستجو کند. در طول جستجوی خود، سوپرمن باید غیرنظامیان را نجات دهد، راه خود را از میان دشمنان لوتور بجنگد و در یک محدودیت زمانی مشخص از میان حلقه های مختلف پرواز کند. بیشتر داستان واقعی مستقیماً از طریق کات سین ها و مقالات روزنامه ای که بین هر سطح ظاهر می شود، گفته می شود.
مطالب مرتبط: جدیدترین توانایی سوپرمن مستقیماً از Dragon Ball است
خود گیم پلی از همین چرخه پیروی می کند: بازیکنان از میان مجموعه ای از حلقه ها عبور می کنند، با برخی از دشمنان مبارزه می کنند و غیرنظامیان را از ماشین ها (و در یک نمونه، گردبادها) نجات می دهند. خود سطوح اغلب تکرار می شوند و تنوع کمی در این حالت های بازی وجود دارد که به حفظ توجه بازیکن کمک می کند. دشمنان به ندرت از محل تخم ریزی اولیه خود حرکت می کنند و باعث می شود روند شکست دادن آنها خسته کننده به نظر برسد. مراحل حلقه کاملاً غیرقابل بخشش هستند، اغلب زمان بسیار کمی را در اختیار بازیکن قرار می دهند تا به راحتی مرحله را کامل کند. بعلاوه، اگر بازیکن بیش از یک حلقه را از دست بدهد، احتمالاً به شروع مرحله بازگردانده می شود. سوپرمن 64 با این سیستم ساخته شده بر اساس تکرار، هیچ جذابیت پایداری ندارد. با نجات غیرنظامیان، بازیکنان باید یک ماشین را در کسری از ثانیه نابود کنند وگرنه سطح را از دست خواهند داد. بازی در چند مرحله اول کافی است تا به هر کسی ایده بدهد که بقیه داستان اصلی 3.5 ساعته چگونه است.
چرا سوپرمن 64 اینقدر بد است (اما بدترین بازی ویدیویی نیست)
سوپرمن 64 همچنین به دلیل داشتن برخی از بدترین کنترلهای غیر پاسخگو که تا به حال در یک بازی ویدیویی دیده شده است، شناخته شده است. اغلب به عنوان شکسته توصیف می شود، بازیکنان اغلب زمان بیشتری را صرف مبارزه با کنترل ها می کنند تا اینکه مراحل را با توجه به تعداد اشکالات و اشکالات موجود در بازی تکمیل کنند. هنگام مبارزه با دشمنان، معمولاً حملات سوپرمن از دست میرود، حتی اگر به وضوح به هدفی برخورد کنند. زدن دکمههای مخلوط کردن و استفاده از قدرتهای نادر گاه به گاه آسانتر از هدف قرار دادن دشمنان است. کنترل های پرواز مخصوصاً به خاطر وحشتناک بودن شهرت دارند. کوچکترین ضربه زدن به جوی استیک باعث می شود سوپرمن به یک جهت منحرف شود و اغلب باعث می شود که بازیکنان حلقه ها را به کلی از دست بدهند. حتی اگر بازیکنی بتواند به رینگ از دست رفته بازگردد، با توجه به محدودیتهای زمانی سخت مرحله، این احتمال وجود دارد که بازیکن قبل از اینکه سطح را تمام کند، وقتش تمام شود.
برای افزودن به تجربه افتضاح از انجام این بازی، سوپرمن 64 همچنین میزبان برخی از گرافیک های بی حس کننده است. این بازی به خودی خود بسیار بلوک و دانهدار است و شهر متروپلیس با استفاده از مستطیلهای نقرهای ملایم ساخته شده است. خود ساختمان ها به ندرت می توانند با آنها تعامل داشته باشند و با توجه به فقدان جزئیات محیطی، بازی در نهایت احساس بی روحی و عقیم شدن می کند. فاصله قرعه کشی ضعیف بازی به این معنی است که همه چیز اغلب در این مه سبز رنگ آمیزی پوشیده شده است، که تمام جزئیاتی را که توسعه دهندگان در جهان قرار داده اند پوشش می دهد. دیوارهای نامرئی اغلب چیزی هستند که بازیکن را به جای ساختمان های واقعی در مسیر نگه می دارد، که بیشتر از کلیت بصری و تجربه بازی کم می کند.
سوپرمن 64 شهرت بدنامی را به گونه ای به دست آورده است که بازی های کمی از آن برخوردار هستند. استفاده از موسیقی استوک و کیفیت صدای ضعیف تنها به بد بودن این بازی کمک می کند. اگرچه خشن ترین بازی منتشر شده نیست (عنوانی که اغلب به آن داده می شود E.T. برای آتاری، از آنجایی که حتی نیست سوپرمن 64 باید در یک محل دفن زباله عظیم دفن شود و تقریباً باعث مرگ کل صنعت نمی شد) سوپرمن 64 قطعا جایگاه خود را در تاریخ بازی های ویدیویی به عنوان یکی از بدترین بازی های تمام دوران تثبیت کرده است.
بعدی: بهترین بازی های رنگارنگ رایگان برای بازی برای نینتندو سوییچ