مانند دیگر فیلم‌های کوئنتین تارانتینو، روزی روزگاری در هالیوود مورد تحسین جهانی قرار گرفت، اما انحرافی از سبک متمایز کارگردان.
در تابستان 2019، کوئنتین تارانتینو نهمین و اگر به برنامه های بازنشستگی دیرینه خود پایبند باشد، فیلم ماقبل آخر خود را اکران کرد. روزی روزگاری در هالیوود . سبک امضای کارگردان سرتاسر شاهکار دهه 60 خورشیدی است، اما از جهات قابل توجهی نیز خود را از کارهای قبلی او متمایز می کند.
مطالب مرتبط: روزی روزگاری در هالیوود: 5 شخصیت کلاسیک تارانتینو (و 5 لحظه کلاسیک تارانتینو)
دیدن کارگردانی رویایی مانند تارانتینو، با چنین سبک خاص، همیشه شاداب کننده است – اما متأسفانه نادر است – که از منطقه راحتی خود خارج شود و از فیلمی بسازد که طرفداران آنها هرگز فکرش را نمی کردند بسازند و در واقع آن را به شکلی تماشایی به پایان رساندند. روزی روزگاری در هالیوود جسورانه قالب تارانتینو را شکست.
منو بغل نکن من میترسم فصل 2
ژانر غیر خاص
از زمان تریلر جنایی او سگ های مخزن ، تارانتینو به شدت به ژانرها چسبیده است. او سه فیلم جنایی، دو فیلم وسترن (یکی اسپاگتی، یکی معمایی رویزیونیستی)، یکی دو قسمتی حماسی هنرهای رزمی، یکی carsploitation-meets-slasher، و یک حماسه جنگ جهانی دوم ساخته است. اما به عنوان یک فیلم پاتوق با عناصر کمدی و درام که نگاهی به پشت پرده صنعت فیلم دارد، روزی روزگاری در هالیوود طبقه بندی ژانر را به چالش می کشد. زیبایی بصری آن برخلاف آثار سینمایی قبلی، از فضای دهه 60 آن گرفته شده است.
اتفاقی که برای داریو در بازی تاج و تخت افتاد
اما تارانتینو استفاده کرد روزی روزگاری در هالیوود فقدان ژانری برای بازی در چند ژانر مختلف. عقب و جلوی ریک و کلیف مانند یک کمدی کامل است، در حالی که سکانس Spahn Ranch شبیه یک فیلم ترسناک است.
خودآگاهی
پس از هشت فیلم بسیار پرطرفدار، مخاطبان می دانند که از یک فیلم کوئنتین تارانتینو چه انتظاری دارند. حتی تماشاگران سینما که از سبک او متنفرند نیز با آن آشنا هستند. این آشنایی تأثیر گذاشت روزی روزگاری در هالیوود رابطه با مخاطبانش با تعداد زیادی نماهای بی‌مورد از پای زنان و سقوط ناگهانی به خشونت وحشتناک در صحنه پایانی، این به راحتی خودآگاه‌ترین فیلم تارانتینو است.
کار قبلی تارانتینو وقتی کلیف بوث به دنبال جورج اسپان رفت، مخاطبان را آماده کرد تا بدترین انتظار را داشته باشند، سپس این انتظارات زیر و رو شد. برای اینکه فینال پرخشونت منطقی باشد، انتظار می رود مخاطبان بدانند که واقعاً در Cielo Drive در سال 1969 چه اتفاقی افتاد، و همچنین انتظار می رود تارانتینو تاریخ را تغییر دهد.
ساختار داستان عمدتا خطی
در حالی که چند فلش بک به بدلکاری قبلی کلیف و پایان نابهنگام ازدواج او و همچنین مواردی مانند فانتزی ریک در مورد بازی در نقش استیو مک کوئین وجود دارد. فرار بزرگ ، روزی روزگاری در هالیوود از ساختار داستانی عمدتاً خطی پیروی می کند.
بازگشت به داستان سرایی همه جانبه در سگ های مخزن ، روایت های غیرخطی کلیدی برای سبک تارانتینو بوده اند. اگر داستان به فصل تقسیم شود، امتیاز پاداش.
نسبتاً بدون خون تا صحنه آخر
اگر یک ویژگی مشخص از سبک تارانتینو وجود داشته باشد، خشونت گرافیکی است. از صحنه شکنجه گوش بریدن از سگ های مخزن به مبارزه وحشتناک ماندینگویی تا حد مرگ در جانگو رها شده ، فیلم های تارانتینو همیشه با محتوای خشن خود مشخص شده اند.
مطالب مرتبط: روزی روزگاری در هالیوود: 5 نکته عالی درباره افتتاحیه آن (و 5 مورد درباره پایان آن)
بازسازی مشکل بزرگ در چین کوچک
اما جدا از اینکه کلیف هیپی را که لاستیکش را بریده بود کتک زد و ریک نازی ها را زنده زنده سوزاند. 14 مشت مک کلاسکی ، روزی روزگاری در هالیوود تمام خشونت خود را برای پایان حفظ می کند. و چه پایانی دارد. قاتلان خانواده منسون به دست کلیف و سگش براندی با یک پایان کیهانی روبرو می شوند.
موسیقی خاص دوره
یکی از برجسته ترین جنبه های سبک تارانتینو، لحظات موسیقی متن فیلم اوست. او معمولاً اجازه نمی دهد که تنظیم دوره روی انتخاب موسیقی او تأثیر بگذارد. یک آهنگ بووی در مجموعه جنگ جهانی دوم وجود دارد حرامزاده های بی شکوه و یک آهنگ اصلی ریک راس در دوران قبل از جنگ جانگو رها شده .
ولی در روزی روزگاری در هالیوود ، تارانتینو موسیقی متن فیلم را برای دوره خاص نگه داشت تا واقعاً حس دهه 60 را به فیلم بدهد. هنرمندانی مانند Rolling Stones، Mamas & the Papas، و Paul Revere & the Raiders این را می سازند. یکی از بهترین موسیقی متن های تارانتینو .
که اولین بار لوک یا لیا به دنیا آمد
ابتکار
تارانتینو در مورد فیلمنامه هایش بسیار ارزشمند است. او آنها را طوری می نویسد که گویی رمان هستند و به پیش نویس نهایی نمی پردازد تا زمانی که خوشحال شود آن را همانطور که هست منتشر کند و اجازه دهد که این تنها راهی باشد که داستان همیشه روایت می شود. در نتیجه فیلم های او معمولاً به شدت به صفحه می چسبند با فضای کمی برای گفتگوی تبلیغاتی یا حتی تغییر عبارت یک خط.
که در روزی روزگاری در هالیوود ، لحن بسیار شلتر است و جایی برای ad-libs وجود دارد. غرق شدن ریک دالتون در تریلر خود پس از فراموش کردن خطوط خود در تریلر پرت كردن این مجموعه به طور کامل توسط لئوناردو دی کاپریو ساخته شده است. این یک انرژی کاملاً جدید به آیه تارانتینو آورد.
یک روز در زندگی
در بیشتر موارد، روزی روزگاری در هالیوود یک روز از زندگی ریک دالتون، کلیف بوث و شارون تیت را به بینندگان ارائه می دهد. ریک قسمت آزمایشی را فیلمبرداری می کند پرت كردن ، کلیف یک هیپی را سوار اسپان رنچ می کند و تیت به سینما می رود تا اجرای خودش را روی پرده بزرگ ببیند.
معمولاً وقتی تارانتینو زندگی روزمره شخصیت هایش را بررسی می کند، به این دلیل است که آن روز اتفاق خاصی افتاده است. جولز و وینسنت یک روز عادی دارند تا اینکه جولز مداخله الهی را درک می کند و وینسنت به طور تصادفی به صورت ماروین شلیک می کند. ولی روزی روزگاری در هالیوود دارای کیفیت ملموس برشی از زندگی است.
ارقام زندگی واقعی
در حالی که کارگردانانی مانند استیون اسپیلبرگ و مارتین اسکورسیزی همیشه درباره شخصیت های واقعی فیلم می سازند (مانند اسکار شیندلر، آبراهام لینکلن و فرانک آبگنال جونیور برای اولی و هنری هیل، جیک لاموتا و هاوارد هیوز برای دومی). کوئنتین تارانتینو معمولاً به شخصیت های اصلی پایبند است.
مطالب مرتبط: روزی روزگاری در 5 خنده دار ترین (و 5 تکان دهنده ترین) لحظه هالیوود
قبل از اینکه نسخه های تخیلی نمادهایی مانند شارون تیت و بروس لی را زنده کنید روزی روزگاری در هالیوود تنها نمونه‌های تارانتینو از حضور افراد واقعی در فیلم‌هایش، بازی زوئی بل در نقش خودش بود. اثبات مرگ ، 5.6.7.8 در حال بازی خود هستند بیل را بکش ، و همه نازی های برنجی که در اولین نمایش حضور داشتند افتخار ملت که در حرامزاده های بی شکوه .
قدم زدن آهسته
هیچ‌کدام از فیلم‌های تارانتینو با سرعتی سرسام‌آور پیش نمی‌آیند، زیرا همه آنها برای صحنه‌هایی که به داستان مرتبط نیستند و دیالوگ‌های پرمخاطب فراوانی دارند، مسیرهای انحرافی را دنبال می‌کنند، اما هیچ‌یک از فیلم‌های او به اندازه‌ای طول نمی‌کشد که در محیط غوطه‌ور شوند. روزی روزگاری در هالیوود .
با وجود اینکه کندترین فیلم تارانتینو است، روزی روزگاری برای لحظه ای خسته کننده نمی شود، زیرا تنظیمات آن در سال 1969 بسیار واضح و غوطه ور است.
ghost in the shell 1995 vs 2008
بدون طرح قابل تشخیص
از آنجایی که بیشتر فیلم‌های تارانتینو از تاریخ طولانی فیلم‌های B فرمولیک نشأت می‌گیرند، معمولاً از یک طرح پیروی می‌کنند، مانند جکی براون در نقش پلیس و جنایتکاران علیه یکدیگر، یا عروس که نام‌های فهرست انتقام خود را بررسی می‌کند، یا جنگو و دکتر. شولتز برای آزاد کردن برومهیلدا به Candyland می رود، یا شوشانا دریفوس و حرامزاده هایی که همزمان قصد ترور آدولف هیتلر را دارند.
زمانی که تارانتینو مشغول نوشتن بود روزی روزگاری در هالیوود ، او تصمیم گرفت از یک طرح سنتی چشم پوشی کند و فقط به شخصیت ها اجازه دهد فیلم را هدایت کنند. به جای طرح سنتی سه پرده، روزی روزگاری در هالیوود یک نگاه هیپنوتیزمی به لس آنجلس در حدود سال 1969 ارائه می دهد که توسط شخصیت های قوی، چه واقعی و چه تخیلی، لنگر انداخته است.
بعدی: چگونه سگ های مخزن سبک تارانتینو را ایجاد کردند