چرا وسواس فیلم های بتمن با رئالیسم به شوالیه تاریکی آسیب می رساند؟

بتمن فیلم‌ها، بیش از هر فیلم ابرقهرمانی دیگری، شیفته واقع‌گرایی هستند و این وسواس به شوالیه تاریکی آسیب می‌زند. . این تمایل ذاتی وجود دارد که بتمن را در دنیایی قرار دهیم که به نظر می رسد و شبیه دنیای ماست. کریستوفر نولان این روند را در سال 2005 با بتمن شروع میکند و از آن زمان تاکنون وجود داشته است جوکر و شرور آتی مت ریوز بتمن دنبال کردن کت و شلوار این فیلم‌ها، در حالی که عناصر خاصی از شخصیت را کاملاً به تصویر می‌کشند، ماهیت کتاب کمیک بتمن را رد می‌کنند. در انجام این کار آنها فاقد کیفیت خاصی هستند که بسیاری به دنبال آن هستند.

واضح است، این بدان معنا نیست که فیلم‌های بتمن که بر رئالیسم تکیه می‌کنند ذاتا بد هستند. بهترین فیلم‌های بتمن آن‌هایی بوده‌اند که در آن احساس می‌شود که شخصیت می‌تواند از پرده عبور کند و به مبارزه با جنایت ادامه دهد. و فقط باید به اعداد و نقدهای باکس آفیس نگاه کرد تا متوجه شد چرا برادران وارنر ممکن است به فیلم های بتمن از این نوع ترجیح دهد. بدیهی است که این فیلم‌های بتمن، چه از نظر مالی و چه از نظر انتقادی، بسیار بهتر از آن عمل کرده‌اند کتاب مصور زک اسنایدر بتمن دقیق تر . با این حال، این نباید به عنوان ارتباط مستقیم بین رئالیسم و باکس آفیس در نظر گرفته شود.

مطالب مرتبط: چرا فیلم های بتمن به همان داستان ادامه می دهند؟

divinity original sin 2 best mage build

برداشت اسنایدر در مورد Caped Crusader مشکلات خود را دارد، این را نمی‌توان انکار کرد، اما نمی‌توان انکار کرد که او نیز تا حد زیادی درست گفته است. شاید دلیل اینکه بسیاری به شوالیه تاریکی بن افلک چسبیدند این بود که با واقع گرایی و حفظ حجابی از معقول بودن محدود نبود. در عوض، بتمن اسنایدر به اسطوره‌های کتاب‌های مصور متمایل شد که توسط نولان تا حد زیادی نادیده گرفته شد. این بتمن به تماشاگران چشیدن چیزهایی را که در فیلم‌ها از دست داده بودند، بیشتر کرد تا جنبه‌های نمایشی. متأسفانه، این موضوع بیش از آنکه مفید باشد، به پتانسیل شوالیه تاریکی روی صفحه آسیب می رساند.

در حالی که رئالیسم برای کاوش در وضعیت درونی بتمن عالی است، ناخواسته محدودیت هایی را برای زیبایی شناسی خلاقانه شخصیت ایجاد می کند. همه کت و شلوارهای بتمن زره پوش مشکی کاملاً قابل قبول و چشمگیر هستند، اما این مانند دیدن بتمن در سیاه و خاکستری نیست. متأسفانه، رنگ سیاه و خاکستری اغلب یکی از اولین قربانیان واقع گرایی است، زیرا برای عملیات های مخفی کاری کمتر عملی است. همین امر در مورد Batmobile نیز صدق می کند که در آن سبک اغلب به نفع ابزار از بین می رود. بخشی از جذابیت بتمن زیبایی شناسی و نمایشی بودن اوست که همیشه کاربردی نیست.

ایجاد این بتمن بسیار واقعی و ملموس به شانس او برای همکاری با اعضای خانواده خفاش لطمه می زند. این یک آسیب شدید در به تصویر کشیدن بتمن است زیرا امکان کشف نقش او به عنوان یک مربی را از بین می برد، چیزی که به ندرت در فیلم های لایو اکشن کشف می شود. تصور اینکه بتمن کریستین بیل نوجوانانی را برای جنگیدن در کنار او آموزش می‌دهد سخت است. با این حال، اگرچه بتمن به خاطر تمایلش به کار به تنهایی شناخته شده است، اقدامات او در کمیک ها این احساس را نشان می دهد. توانایی شوالیه تاریکی برای مربی کردن، جزء مهمی از شخصیت او است و عدم نمایش آن در فیلم یک نادیده گرفتن باورنکردنی است.

با توجه به اینکه او یکی از معدود قهرمانانی است که هیچ قدرتی ندارد، میل به ارتباط دادن بتمن با رئالیسم قابل درک است. روند فکر این است که شوالیه تاریکی زمانی که به عنوان یک انسان معمولی به تصویر کشیده شود، قابل ارتباط تر است. با این حال، این تمایل به تمایل به عملی بودن شخصیت نادرست است. بتمن هر چیزی جز معمولی است و همیشه به تصویر کشیدن او، او را در یک جعبه قرار می دهد. بتمن فقط به نظر عادی به نظر می رسد زیرا او در کنار قهرمانانی مانند سوپرمن و زن شگفت انگیز، بسیار به عنوان یک مرد در میان خدایان، می جنگد. تا زمانی که کارگردانان این را درک نکنند، با محدودیت‌های رئالیسم، شخصیت را عقب نگه می‌دارند. شوالیه تاریکی سزاوار این فرصت است که در تمام این شکوه کتاب های مصور مانند هر قهرمان دیگری بدرخشد.

بعد: چرا بتمن نمی تواند خانواده خفاش شوالیه تاریکی را نادیده بگیرد؟